Tuesday, December 17, 2013

Moeilijke keuzes...

Door Floris Braat.

De afgelopen week was het druk op de verloskamers. Elke dag meer dan zes bevallingen. Gelukkig is ook hier het merendeel ongecompliceerd, maar er zijn momenten dat het lastig is om de goede keuzes te maken. Zo nam ik afgelopen vrijdag in de namiddag twee vrouwen op. Een vrouw voelde al drie dagen geen leven, terwijl dat daarvoor meerdere keren per dag was. Op de echo was het kind klein, maximaal 32 weken oud en vrijwel geen vruchtwater. De hartslag van het kindje was goed. Ik besluit om de moeder een medicijn te geven om de longen van het kindje voor te bereiden op een vervroegde bevalling.

Een tweede opname was een vrouw met zwangerschapsvergiftiging, te hoge bloeddruk en eiwit in de urine. Het kindje was ongeveer 37 weken oud, had geen afwijkingen op de echo en een normale hartslag. We stabiliseren de moeder met het medicijn magnesiumsulfaat dat hier goed verkrijgbaar is en geven een ander middel om weeën te maken.

De volgende ochtend kom ik op de afdeling en hoor ik dat beide kindjes zijn overleden........ Een moeilijk moment. Hadden we het anders kunnen doen? We verliezen hier regelmatig kinderen omdat het moeilijk is om de conditie van de ongeboren kinderen in te schatten.

In Nederland maak je in beide gevallen een continue registratie van de hartslag een zogenoemde CTG registratie. Dat is hier niet beschikbaar. Een ander punt is dat dergelijke gevallen hier gewoon op de afdeling terecht komen. Er zijn twee verpleegkundigen die zeer bekwaam zijn, maar ze moeten wel de hele “ward” in de gaten houden. In Nederland worden dergelijke zieke mensen of kwetsbare zwangerschappen zeer nauwlettend ongeveer een op een in de gaten gehouden. Tevens is een arts continu aanwezig op een dergelijke afdeling. Het onderstreept nogmaals de grote verschillen tussen de setting in de ontwikkelde en de ontwikkelingslanden.

Dagen waarop zulke problematiek zich voordoet zijn lastig. Ik vraag me af of ik het had kunnen voorkomen. Had ik toch direct een keizersnede moeten doen? In beide gevallen denk ik van niet. In het geval van het eerste kindje waren de overlevingskansen in deze setting minimaal geweest. Het geboortegewicht was erg laag en er zijn hier beperkte opvangmogelijkheden voor prematuren. In het tweede geval is het risico voor de moeder groot als je direct een keizersnede doet, na enkele uren stabiliseren is dat wel mogelijk. Er was echter geen aanwijzing bekend dat het kindje in nood was.

Zulke problemen geven me soms een gevoel van machteloosheid. Toch zie ik ook de zaken die wel goed gaan. Ethiopië is volop in ontwikkeling. De belangrijkste medicatie is voorhanden en we maken in het ziekenhuis gebruik van de mogelijkheden die we hebben. De afgelopen maanden is er nog geen moeder tijdens of vlak na de bevalling overleden en dat is zeker een noemenswaardige prestatie van het hele team hier. Zeker dat laatste maakt me trots om hier te werken en bij te dragen aan het reduceren van de moeder- en kindersterfte.

Wednesday, December 11, 2013

Weekend in Addis / temporary job opening / Milestones Maternity Waiting Home

Sinterklaasje, kom maar naar Ethiopie met je knecht…
Sinterklaas arrived in Addis at the Dutch school with a VW bug with de “Pieten” following in a bajaj, the Ethiopian tuk tuk. Elin slept through most of the celebration, but Merlijn loved it, though in awe of this old man with a long beard, high red hat and cape. His favorite helper of Sinterklaas, was the cuddle Piet (knuffel Piet) who said that she was happy that Merlijn came. Merlijn was still talking about that one sentence the entire next day. See the pictures below.
Stubbornness led to long search
Finding a nice hotel in Addis is not easy, partly because the city’s infrastructure and traffic are currently a nightmare. To give you an idea: we had to put on our 4WD part of the way. We do admire the vision behind it to build a subway/railway system throughout Addis. As for the hotels, they are either out of our budget, overpriced or somewhat grimy. We had stayed at a nice hotel last time, but when we came back they charged us $5 extra. Somehow the conservation ended with both the manager and us being stubborn, and us wandering around town to find another place and ending up paying $5 more than what the previous hotel had asked. After some thorough searching we found a lovely place to stay, Jazly Bed & Breakfast, with comfy rooms, delicious food and the friendliest staff. Definitely a recommendation if you are staying in Addis. Still out of our budget, but Addis is not the place to be on a volunteer allowance: too many possibilities of living a luxury life.
Patient in Addis
People in Addis seem to spend a lot of time waiting: in a traffic jam, at the Commercial Bank of Ethiopia that doesn’t seem so commercial, in line for a minibus, or waiting to see a doctor while being preached at by Korean television. I did all the waiting, except for the minibus, I decided to walk. It’s interesting what waiting does to a person, from agitation to complete relaxation, from meeting interesting people to wandering off in your own mind. Waiting at the Korean Hospital was interesting: feeling a bit vulnerable myself I could only imagine how the people who looked a lot worse off than me were feeling. My conclusion: being sick is not a good idea in Ethiopia, you need good genes and/or money to survive over the life expectancy of 59 years (World Bank, 2011). Despite this line of thought, I was impressed by the organization of the patient flow and the helpfulness of most of the staff. *
Milestones: Maternity Waiting Home
Milestone 1: yesterday, we received an email from the Tilly and Albert Waaijer Foundation that our request for 50% of the construction costs was accepted by the board!!!
Milestone 2: the FlorentinaFoundation is organizing a one-week Support Trip at the end of March/beginning of April to help physically and financially to build the Maternity Waiting Home. If they come with a group of 15 people, we have secured the funds for the construction. If you are interested to join, please let me know, I will send you the letter.

Milestone 3: VSO The Netherlands will donate 5,000 euro for the monitoring and evaluation of the project if we organize it through a third party, to ensure continuity and objectivity.
In the next two months, we aim to raise funds for and prepare the baseline study and community work for the project, and start planning the construction. 
In sum, quite a lot of work to do… and no nanny! Roza was operated on and needs to recover for at least the next two weeks. Any one interested in doing some babysitting in Ethiopia?

*) For those of you that want to know: I was feeling rather good the past week, after deciding to do the cooking myself and baking bread every day. When I got to Addis, I became sick again. The conclusion of both the Korean Hospital and the Haven Ziekenhuis in Rotterdam is that my intestines are oversensitive at the moment, as a result of being sick so often and the antibiotics. The next three weeks should be “zero exposure” to see if my health improves.

Wednesday, December 4, 2013

Did you know that...?

·       We’ve been in Ethiopia for 4 months and 1 week.
·       We often forget that we are living at 2,100 meters, higher than most ski resorts in Europe.
·       Ethiopians often ask: “How do you find the air-conditioning?”. We think they mean the weather / air.
·       If our cock does not wake us at 5 or 6 am, the Mosque or the Orthodox Church will do by chanting across town.
·       We eat peanut butter and/or honey sandwiches every morning on white French-like buns.
·       I’ve started baking whole wheat bread in an oven that looks like an UFO.
·       We often have a horse grazing in front of our house at sunset, which gives me the Pippy Longstocking feeling.
·       Merlijn can now imitate how a horse pees.
·       We don’t have a washing machine, but our laundry is cleaner than in the Netherlands (thank you Yetm, sorry Robert Bouten, who has our old washing machine).
·       Every one is afraid of dogs in Butajira, even sweet little puppies (how weird we Westerners are to keep dogs as pets).
·       Ethiopia also has autumn and wintertime. First brown leaves fell from the trees and last night, we had to add an extra blanket to our bed to stay warm. Days however are still about 25-30 degrees, so we’re not complaining.
·       Coffee is a BIG thing in Ethiopia. A coffee ceremony follows strict rules and can last for hours.
·       The children in our street have (mostly) stopped running up to us when we step out the door. Merlijn even played soccer with them last week, they were really sweet to him but he still finds it a bit overwhelming.
·       When two of the little boys in our street ran up to our car, Merlijn said: “there’s Money and Money again”. (Children sometimes say “money, money” when they see us. When I am in a good mood, I think positively that they are practicing the only English they know).
·       Merlijn knows the word “dirty” in English, Dutch and Amharic; he prefers the English version.
·       Elin is a real “Habesha” (Ethiopian), see the picture.
·       The biggest bank note Ethiopia has is 100 birr (4 euro). Imagine the size of bag you need when you pay for a car in cash.
·       At the bank, the same old lady with reading glasses is endlessly counting money with a whole pile of money around her like Scrooge McDuck.
·       This whole Ethiopian experience is a big challenge, but also rewarding and a great learning experience.
About our work with VSO at Butajira Hospital, did you know that:
·       Every year, nearly 3 million babies die within the first month of life, most from preventable causes. More than a third of these babies die on their first day of life – making the birth day the riskiest day for newborns and mothers almost everywhere.
·       This is especially true in developing countries, where 99% of global maternal deaths occur.
·       90% of Ethiopian women deliver at home, with the help of a relative or traditional birth attendant.
·       It is proven that skilled birth attendance can prevent most maternal and neonatal deaths.
·       That’s why we want to set up a Maternity Waiting Home here in Southern Ethiopia, where pregnant women with high risk or those who live far away can await birth during the last weeks of their pregnancy.
·       We are currently fundraising for the project. With some more perseverance from our side and good will from NGO’s, we hope to soon have between 10,000 and 15,000 Euro available for the project, which is 35% - 50% of the required funds.

Monday, December 2, 2013

Take a short tour of our "redecorated" house in Butajira

Take a short tour of our lovely house, now so much nicer to live in thanks to gifts from our great friends and family. It still might look quite basic, but we feel at home. Luna is now part of the family, one of the chicken seems to be broody, I haven't been sick for over a week, and Merlijn has found a play friend in "Fikir" (which means Love), the cutest 3-year old. She is the daughter of one of the nurses at the hospital, who also has a 1-year old girl that Elin can play with. And coming week, we are going to Addis to see Sinterklaas! All in all, life has been good to us these past weeks :-). More news soon, so stay tuned ;-).

Thursday, November 21, 2013

A week in the life of Dr. Floris & Co

Coming week, VSO The Netherlands will launch a campaign to raise funds and recruit other volunteers like us to work on sustainable change in Africa and Asia. The campaign shows the work of Floris as a medical doctor, working along side his Ethiopian colleagues. In the beginning of October, photographer Gert IJszenga came to visit us to make a portrait of our life, have a look (some of the pictures are less suitable for small children; they are taken in the OR):

Traveling south!

Last week, we spent together with our two friends Ralf and Lonneke. It was soooo nice. After a meeting with Prof. Asheber of Unicef about our project and research proposal, we picked up Ralf and Lonneke in their hotel and drove back to Butajira. That evening was like Christmas: unpacking some of the gifts they had brought from our other dear friends and family in Holland. Our house is a lot cozier now: we have lamps instead of light bulbs, almost-real tulips and candleholders (Ikea, please open up in Ethiopia). They brought clothes for Elin and Merlijn. Very welcome as Elin seems to be growing every minute, and eating about the same amount of food as Floris. Elin got many birthday presents, she is a happy 1-year old. We were also spoiled: tea, chocolate, cookies, hagelslag, chocopasta, kruidnootjes, vitamin pills, hand and feet creme, a magazine...

We traveled south: Lake Langano, Yirga Alem and Arba Minch. We enjoyed nice food, lodges, swimming, relaxing, many St. Gorges beers, seeing Hyenas, deer, monkeys, huge crocodiles and hippo’s (we all sat very close together in the center of the boat), and for Floris and Ralf: driving off-road through lots of mud, bumps and water. Despite its old age, our Toyota Landcruiser 2H is not doing bad. I can list at least 15 things that are not functioning, but the engine and tires are strong. Lonneke took pictures, she will post them after their travels.


On Wednesday, it was time to say goodbye to Ralf and Lonneke. They are now traveling north with our car; we are back at work; Elin and Merlijn are playing with all their new toys. We’re happy to be here, but it was strange and sad to see them go.

Our next visitors are “Sinterklaas” and “Zwarte Piet” (Dutch celebration, like Santa Claus), they will be in Addis Abeba on December 7th. Merlijn is completely in the mood, he is watching the “Sinterklaasjournaal” and they put their shoes tonight for the first time.

Monday, October 28, 2013

In de flow!

Hallo lieve mensen,
Dit keer een meer persoonlijke update dan de vorige. Over geld schrijven wil ik geen gewoonte van maken… totdat ik fondsen ga werven voor ons maternity waiting home :-). Op Facebook had ik al geschreven dat ik een heimwee / cultuurschok dip had, met name omdat ik zo vaak ziek ben geweest de afgelopen 2 maanden. Mijn maag en darmen zijn het nog niet eens met Ethiopië. De laatste diagnose is een maagzweer, al is dat lastig om hier vast te stellen. Ik ben nu ongeveer een week bezig met antibiotica en maagzuurremmers. Dat laatste had ik overigens geen last van totdat ik de medicijnen ging nemen. Ondanks dat hoop ik dat het gaat helpen. Volgens Floris ben ik ongeveer de helft van de tijd ziek. Ik heb er als ik ziek ben ontzettend de balen van, maar als dat niet zo is, zit ik goed in m’n vel.
Een tropenarts, een project (& peuterleidster) coördinator, twee kinderen, een pup, drie kippen, een haan en een paar kakkerlakken
Al zeg ik het zelf: we zijn goed bezig. We zijn gewend aan ons huis, de kakkerlakken zijn in aantal drastisch verminderd en de hoeveelheid ongedierte valt mee. De Nederlandse kippen hebben onder begeleiding van een Ethiopische haan welgeteld 1 week eieren gelegd. Tot de komst van Luna, onze nieuwe pup / ons derde kind. Zowel Luna als Merlijn vinden het geweldig om de kippen achterna te rennen. In het begin hadden we “after-getting-puppy-stress”, maar inmiddels ontstaat er meer balans. Ook met de kinderen en de nanny gaat het best goed. De nanny is niet erg inventief, maar ik ontpop me als ware peuterleidster-coördinator. Voor het werk bedenk ik wat Merlijn en Rosa kunnen doen die ochtend en zet ik alles klaar. Ik spaar potjes, wc-rollen, melkblikken en stenen, heb net brooddeeg gemaakt (hoe lang is dat geleden??), en kraak mijn hersenen dagelijks op nieuwe ideeën. Met wat hulp van Oma Eva en oud-kinderdagverblijfleidster Saskia komt het vast goed. Tips blijven welkom.
In de flow
Op het werk is het gaan lopen, met name door het project om een “maternity waiting home op te zetten. Dit is een wachthuis voor zwangere vrouwen, waar ze ongeveer 2 weken voor de bevalling kunnen verblijven. Met onze nieuwe oude Toyata Landcruiser zijn we nu een paar keer ‘off the beaten track’ geweest, en snap ik steeds beter waarom ruim 90% van de vrouwen thuis bevalt. Er zijn weinig (goede) wegen, er is weinig vervoer en veel armoede. Geen goede combinatie als je vliezen breken, laat staan bij niet vorderende ontsluiting of een heftige nabloeding.
Nadat het ziekenhuis mij had gevraagd om een moeder-wachthuis op te zetten, ben ik in de literatuur gedoken. Twee namen kwam ik vaak tegen: Dr. Jelle Stekelenburg, oud-tropenarts en gynaecoloog in Nederland, en Prof. Asheber Gaym, gynaecoloog aan de Addis Abeba Universiteit. Beide heb ik benaderd, reageerden enthousiast en zijn nu onze supervisors. We gaan ons projectplan combineren met een onderzoeksplan. Het mooie is dat Prof. Gaym verbonden is aan Unicef, met wie ik ga proberen een samenwerking op te zetten. Ook een lokale arts doet mee, Dr. Gashaw. We zijn ieder bezig om een onderzoeksvraag uit te werken. Ik krijg er ontzettend veel energie van. Vooralsnog lijkt het ‘meant to be’, alles gebeurt op het juiste moment en we hebben een ‘groene golf’. Het zou voor toekomstige moeders hier erg mooi zijn als die flow blijft.
Over twee weken krijgen we ons eerste bezoek. Ralf en Lonneke en 54 kilo extra bagage komen bij ons langs. We kijken er naar uit. Ze landen als Elin net 1 jaar is geworden en het ziekenhuis haar 10-jarige bestaan viert. Alom feest dus. De buren van R&L hebben het inmiddels druk met het aannemen van postpakketjes gevuld met vitaminen, kleertjes, etc. Ode aan de buren en tot schrijfs! 
PS 1: I will write in English next time
Visit to Attat Maternity Waiting Home On the way back home

Thursday, October 17, 2013


Foto door Gert IJszenga

Het leven is duur in Ethiopië. Toen onze nanny Rosa dat in het begin zei, dacht ik, waar heb je het over? Twee birr voor een koffietje in het ziekenhuis, een birr voor een broodje. Welgeteld 0,08 en 0,04 euro. Inmiddels reken ik bijna nooit meer om, alleen voor grote uitgaven. Floris en verdienen ieder 3,000 birr, 120 euro. Daar proberen we van rond te komen.
De redenen dat je als VSO’er een lokaal salaris verdient zijn tweeledig: 1) creëren van gelijkwaardig met je collega’s en 2) zoveel mogelijk vakdeskundigen hun kennis laten delen (de kosten van een uitzending van een jaar zijn geloof ik 15,000 euro). Met beide standpunten ben ik het eens. Gemakkelijk is het niet. En dan hebben wij nog een bovengemiddeld salaris. Een bewaker van het ziekenhuis verdient 12 euro, hulp in de huishouding verdient 12 tot 32 euro, onze nanny 40 euro, een verpleegkundige 60 euro, een basisarts 120 euro en een specialist 360 euro.
Daar tegenover staat dat een keizersnede zo’n 40 euro kost. Nu heb je die gelukkig niet elke dag nodig, maar als moeder is het bijvoorbeeld ook geen optie om geen borstvoeding te geven. Het is een kwestie van leven of dood van je kindje. Een blik melkpoeder van 400 gram kost namelijk 5,40 euro (gefabriceerd in NL of FR). Elin krijgt nu nog maar twee keer per dag een fles (klopt vast niet volgens de CB-regels maar wij gaan voor vocht en vitamines), dat kost ons per maand al gauw 40-50 euro. Ik ben blij als ze aan de koeiii melk gaat, verkrijgbaar rechtstreeks uit de uier vijf huizen verder op voor 1,20 per liter. In Nederland is het volgens mij goedkoper?!
Om je een idee te geven zie je hieronder een overzichtje van kosten die we zoal maken. Vooralsnog komen we niet uit met 6,000 birr. Ik hoop dat het ons een keer gaat lukken. Alleen al voor het idee. Afgelopen weekend in de Addis in twee dagen hebben we ons gehele maandsalaris uitgegeven. Chocopasta, groene thee, koekjes, biertjes en een relaxed hotel zijn niet bedoeld voor de gemiddelde Ethiopiër of VSO’er. Zelfs een eitje en melk zijn luxe producten.
Lijkt het of ik klaag? Dat is niet mijn bedoeling. Ik begrijp vooral nog niet hoe iemand rondkomt van 12 euro per maand. Hoe slaap je dan, waar eet je dan, hoe zorg je voor je kinderen? Ik zal proberen er achter te komen.

Income Expenditures

Birr Euro Birr Euro
VSO allowance, 2x 6.000 € 240,00
Sponsorship T&T 1.250 € 50,00
Sponsorship L 500 € 20,00
Sponsorship N&L 417 € 16,67
Expenditures Butajira T&F&M&E
Yetm - our cook & cleaning lady (no dishwasher, washing machine) 800 € 32,00
Vegetables 400 € 16,00
Fruit 200 € 8,00
Bread 240 € 9,60
Injera (soort pannenkoek) 36 € 1,44
Toiletpaper 80 € 3,20
Eggs, 4 per week 40 € 1,60
Meat, 1x per week, 500 gr 240 € 9,60
Coffee & tea at work, 2-3 per day 300 € 12,00
Sodas, 10 per week 280 € 11,20
Beer, 4 per week 320 € 12,80
Washing powder 210 € 8,40
Cooking oil 140 € 5,60
Sugar, 1 kg per month 24 € 0,96
Chicken food 60 € 2,40
Dog food 40 € 1,60
Internet 500 € 20,00
Phone 300 € 12,00
Electricity 100 € 4,00
Water 20 € 0,80
Transport - local 60 € 2,40
Transport - car fuel, 2x per month 1.200 € 48,00
Subtotal basic supplies 5.590 € 224
Costs children M&E
Nanny 1.000 € 40,00
Milk powder Elin 810 € 32,40
Vitamins 200 € 8,00
Porridge 176 € 7,04
Diapers, 2 packs of 48 660 € 26,40
Baby wipes, 3 packs 210 € 8,40
Mango/apple juice, 1 l per week 280 € 11,20
Milk, 250 ml per day 225 € 9,00
Subtotal costs children 3.561 € 142

Total income 8.167 € 327

Total costs Ethiopia

9.151 € 366

Wednesday, October 2, 2013

Gert, Luna & meerdere comités

2 oktober 2013
Floris zou dit berichtje schrijven, vooral voor de medische fans, maar hij heeft het te druk. Ja echt. En niet eens zozeer op het werk. Maar met een auto. Boys & their toys. We hebben een auto gekocht, een Toyota Landcruiser 2H uit 1989. Ons halve vermogen zit er letterlijk in. Dat zegt zeker iets over ons vermogen, maar nog meer over de prijzen van auto’s in Ethiopië. De overheid heeft namelijk bedacht dat ze 100-300% belasting heffen op geïmporteerde auto’s. Inmiddels is Floris voor de derde keer in Addis. De gaarste bakken laat hij (hopelijk) achter, en na veel files en bureaucratische rompslomp komt hij morgen als het goed is zelf terugrijden in ONZE 4WD. Ik verwacht een stralende Floris.
Met hem reizen twee onverwachte gasten mee. De ene heet Gert IJszenga en de andere Luna. Gert is fotograaf en filmmaker. Voor VSO Nederland komt hij een week naar Butajira om vast te leggen waar we mee bezig zijn, met name Floris. Er is een tekort aan fondsen en aan medische vakdeskundigen die uitgezonden willen worden als vrijwilliger. De campagne zal in november van start gaan dus er was haast bij. Maandag belde VSO NL en Gert zit nu in het vliegtuig. We vinden het bijzonder en leuk om hieraan mee te werken.
Luna is een pup van 7 weken. Op straat gevonden, met een manke poot en op de Facebook-pagina “What’s happening in Addis” geplaatst met een uber-cute foto. In 1987 kreeg ik ook een labrador/mix uit het asiel voor mijn verjaardag, toen wij net in Amerika woonden en ik nog weinig kinderen kende. Dit is ons cadeautje aan Merlijn en Elin. Luna kostte ons bijna onze nanny Rosa, want gisteren vertelde ze dat een hond “haram” is in de Moslim cultuur. Als een moslim in contact komt met de snuit van een hond, moet hij/zij zichzelf en zijn/haar kleding 7 keer wassen, 1x met aarde en 6x met water. Rosa’s man vond dat het niet kon. Ik werd er echt verdrietig van, ik was er al een paar weken mee bezig en had het er met Rosa over gehad. Tegelijkertijd willen we hun godsdienst respecteren (al kostte het me op dit punt pijn en moeite moet ik eerlijk bekennen). Gelukkig hebben we het er open over kunnen hebben en vond Rosa het uiteindelijk goed dat Luna komt (lees: ik / mijn 10-jarige alter ego moest huilen en Rosa zwichtte). We moeten iets bedenken waardoor Rosa niet heel de dag bezig is met zichzelf wassen en haar kleding. Ik sprak net Floris en die heeft Luna net ontmoet. Ze beet voortdurend in Floris z’n voeten met haar baby tandjes, dus ik vrees dat er wel wat wasbeurten aankomen.
Geloof het of niet, we zijn ook aan het werk. Door twee belangrijke Ethiopische feestdagen was het vergelijkbaar met de periode tussen Kerst en Oud-en-Nieuw in Nederland. Floris houdt zich nu bezig met: 1) gecompliceerde bevallingen, 2) keizersnedes, 3) ochtend- en middagronde langs alle obstetrie patiënten, 5) elke middag echo’s, 6) 2x per week poli, en 7) 1x per week opereren van o.a. baarmoederverzakkingen. Dit doet hij samen met de artsen hier, om te zorgen dat (wederzijdse) kennisoverdracht plaatsvindt. Daarnaast willen ze graag dat hij onderwijs gaat geven aan de verloskundigen.
Naast dit alles zit hij ook nog in het comité voor een Maternity Waiting Home. Ze zijn hier dol op het vormen van comités. En ik doe enthousiast mee, want ik begeleid er nu drie: 1) medical equipment management, 2) opzetten van een PACU / recovery room en 3) opzetten van een maternity waiting home, een wachthuis voor zwangere vrouwen. Bij dat laatste ligt met name mijn hart. Ongeveer 10% van de zwangere vrouwen bevalt onder begeleiding van een professional. De kans op overlijden van moeder en/of kind zijn hierdoor vele malen groter. Bij complicaties komen sommigen alsnog naar het ziekenhuis. Er zijn sinds kort ambulances, maar toch is het vaak al te laat. Het aantal moeders wat jaarlijks sterft in het ziekenhuis is laag, maar het aantal kindjes is om stil van te worden. Door het opzetten van een maternity waiting home kunnen zwangeren kort voor de bevallingsdatum in de buurt van het ziekenhuis verblijven. De bedoeling is dat het transport en verblijf gratis zijn. Een gewone bevalling in het ziekenhuis is al gratis. Hopelijk verlaagt dit de drempel om te komen. We zullen starten met een behoefte onderzoek. Als dat positief is, ga ik aan de slag met fondsen werven.
In een notendop over M&E: het gaat goed, ze zijn continue vies omdat hun kleding beter lijkt te dweilen dan onze mob, Elin heeft 3 tanden, ze kan een mini-staartje in haar haar, de vloer is nog steeds erg hard maar ze valt minder vaak, Merlijn zegt allerlei Engelse en Amhaarse woorden, hij slaapt sinds 3 nachten op zijn eigen kamer in een bed van 1,50 met een klamboe.
We houden jullie op de hoogte! Liefs van ons!
Ons postadres is:
Butajira General Hospital
To the attention of Dr. Floris
P.O. Box 46, Butajira
Gurage Zone, Ethiopia
NB. (Lichtgewichte) decoratie voor ons huis is van harte welkom, plus vitamine D druppels en Davitamon kauw tabletten voor Merlijn :-). 


Sunday, September 15, 2013

A taste of Ethiopia, a day at Lake Langano

Today was our first day as tourists in Ethiopia. It was great to see more of Ethiopia and to get away. Have a look at the pictures. The kids are now fast asleep and we are getting ready to start a new week at work. Floris has been on duty for the last days, as most of the doctors were away for New Year's. He was called into the hospital almost every night, did several Cesarean sections, vacuum deliveries and one breech delivery. Two babies died before arrival in the hospital. This happens often as many women arrive in hospital after long hours of labor. That's about all the medical info I can provide though, Floris will write more next time. This week I will work on writing the medical equipment plan and presenting it together with the Medical Director Dr Ayenachew to the newly installed Medical Equipment Committee. And not to forget: Dora, Buna and Andualem have joined our family. Three Dutch chickens are now "op stok" in our recently-built chicken run. They are getting used to their new home, but they must be excited to join their patriots.

Wednesday, September 11, 2013

Melkan addis abet, Happy New Year!

Wij vieren vandaag het nieuwe jaar in Ethiopië, het is nu 2006. Melkan
addis abet, Happy New Year!

Vanmorgen hadden we een nieuwjaarsontbijt bij de buurvrouw. Floris had een
spoedgeval in het ziekenhuis, dus ik was thuis met de kinderen. Floris had
begrepen dat we op de koffie werden verwacht om 9 uur dus ik was aan het
haasten om op tijd te komen: Elin poep, kindjes aan de deur die
nieuwjaarstekeningen verkochten, Merlijn poep, Elin aankleden, kindjes aan
de deur die een nieuwjaarsliedje zongen, Merlijn aankleden, naar buiten op
zoek naar brood, geen brood te vinden vanwege nieuwjaar, inmiddels al
bijna 9 uur, iemand laten zoeken naar brood, 9:05 thuis met brood, snel
een boterham smeren... En toen stond de buurjongen voor de deur dat ze aan
het wachten waren met het ontbijt. Ohhh, dat hadden we niet helemaal
begrepen. En zo zat ik met gewassen maar ongekamde haren bij de buurvrouw.
Stress in Afrika.

Anyway, hierbij de beloofde foto's van de afgelopen paar weken.

Monday, September 9, 2013

Tienke’s first week at Butajira Hospital

Saturday, September 8, 2013
I received requests to write some of our blogs in English, here is it…
Time flew by this past week. I think it’s because my first week at work exceeded my expectations. The first day was even better organized than at some of my previous employers (no offence BigMove :-)… I did not have to assemble my own desk, there is a computer and the HRM manager Daniel gave me a tour of the hospital.
On Tuesday, I had a meeting with the CEO and Medical Director to discuss my tasks. The objectives that we formulated are twofold: 1) fundraising activities, especially for a maternity waiting room, 2) human resource management, focusing on retaining staff and health/safety policies. I will start with the first objective.
A maternity waiting room is a facility on the hospital grounds where women with a high-risk pregnancy and/or remote areas can await birth. Together with countries like the Democratic Republic of Congo, Nigeria, India, Pakistan and Afghanistan, Ethiopia is one of the six countries where more than half of all maternal deaths in the world occur (Hogan, 2010; dank je Ferry :)). I will be working together with the Medical Director and Dr. Floris on the project plan and fundraising proposals. We’ve already visited a maternity waiting room in the area.
As an additional job, I am part of the Medical Equipment Committee. Equipment is mostly provided through donations. However, because it is not well organized, old/broken equipment is in the different departments/wards while new material lies unused in boxes in the store. Before we start additional fundraising, we need to make sure we use what is available. I realize now that I am already writing ‘we’.
While I am reading literature, writing proposals and attending meetings, Floris is on the other side of the building saving lives, together with the other doctors, midwives and nurses. It feels awkward at times. When I see the pregnant women and newborn babies on the ward and hear from Floris about the babies that die every day because of complications during labor, I wish I’d learnt a “real”, tangible skill. At the same time, Floris and I currently have the feeling that we form a perfect team to achieve sustainable change, the main objective of VSO (www.vso.org.uk).  
This weekend, we’re spending the weekend relaxing, buying a fridge and building a chicken run. Because of the upcoming New Year, we have to wait another week to buy chicken, as they are expensive at the moment: 150 birr (6 euro) for a chicken, while next week we’ll be able to buy them for 50 birr. Coming week, we’ll make do with Merlijn pretending to be a chicken :-).
Next week will be a quiet week at work as it is New Year’s here. They/we will enter the year 2006 on Wednesday. Ethiopia has a different calendar (“we are late,” according to Dr. Geshau) and has 13 months: 12 months of 30 days, and 1 of 5 days). 
Yet again, pics will follow another day. Cheers for now!

Wederom voor intimi… hoe is het met Merlijn & Elin?
Merlijn zit lekker in zijn vel. “Ik heb lekker geslapen mamma,” is zijn dagelijkse eerste zin. Hij is meer op zijn gemak bij de nanny Rosa. Zijn wereldje is klein op het moment en hij geniet ervan: rondom ons huis, een banaantje halen bij het winkeltje in de straat, rondje fietsen. Het verhaal “over de mol die wil weten wie er op zijn kop heeft gepoept” komt hier helemaal tot leven. Op straat zijn alle soorten poep te vinden en hij is druk bezig om ze allemaal te identificeren. Zijn favoriete boek is Klik Klik met Taart (Picknick met Taart)… dank jullie wel Guido en Janine. Ook eet hij graag “Kraakjes”, petit-beurres geïmporteerd uit Turkije. Zijn lievelingsspeelgoed is een stok, hij heeft ze in alle soorten en maten.
Elin kruipt (soort van) sinds gisteren. We weten meteen ook dat we haar niet meer uit het oog mogen verliezen, want ze is meteen van de veranda af gekukeld en heeft nu een blauw oog en schrammen. Elin is niet zo snel van haar stuk te krijgen, ze blijft er vrolijk onder. Gillen kan ze als de beste, het liefst als vraag-antwoord spel. Ze wil het liefst op onderzoek uit. We zijn een beetje aan het zoeken naar het mogelijkheden, tips zijn welkom… De vloer van het huis en de veranda zijn namelijk van beton dus ze valt nogal hard, het hek van de veranda is metaal dus optrekken is met het risico dat ze haar net-verkregen-tandjes verliest en de tuin bestaat uit steentjes die er heel lekker uitzien.

Sunday, August 25, 2013

Settling into Butajira

This week we were settling into our new home and town. Not too much exciting news, as Elin and I were sick this week. Elin had a bad cold, which turned into pneumonia. Doctor Ayu from the hospital took very good care of Elin, and since yesterday, she is feeling a lot better. Today was the nicest day of the week. We visited our new friends Akale and Behar. We enjoyed Ethiopian food and coffee. Merlijn had his afternoon nap on their bed. When he woke up, he played with the boy living in the same building as Akale and Behar. When Floris had to go to the hospital to assist with an emergency surgery, we went down to the river. Great fun, see the pictures! More news soon!