Sunday, August 25, 2013

Settling into Butajira

This week we were settling into our new home and town. Not too much exciting news, as Elin and I were sick this week. Elin had a bad cold, which turned into pneumonia. Doctor Ayu from the hospital took very good care of Elin, and since yesterday, she is feeling a lot better. Today was the nicest day of the week. We visited our new friends Akale and Behar. We enjoyed Ethiopian food and coffee. Merlijn had his afternoon nap on their bed. When he woke up, he played with the boy living in the same building as Akale and Behar. When Floris had to go to the hospital to assist with an emergency surgery, we went down to the river. Great fun, see the pictures! More news soon!

Sunday, August 18, 2013

De eerste week in Butajira Hospital. Door Floris.

zondag 18 augustus 2013

Na een lange voorbereiding, 2 jaar en 3 maanden tropenopleiding, cursussen van VSO en een eindeloze hoeveelheid administratieve klusjes kon ik afgelopen week eindelijk aan de slag als tropenarts in het ziekenhuis te Butajira.

In het ziekenhuis zien ze mij als gynaecoloog, dat is nog wel even wennen. Ik heb een aantal keer uitgelegd dat ik een andere specialisatie heb gedaan dan gynaecologie, maar ze blijven volharden dat ik gynaecoloog ben. Uiteidelijk maakt de titel ook niet zoveel uit. Ik ben gewoon tropenarts die zich bezig houdt met verloskunde en gynaecologische pathologie. Andere artsen die aanwezig zijn: een chirurg met ruime ervaring en een verpleegkundige gespecialiseerd in emergency surgery. Beide zijn operatief zeer vaardig, daar kan ik veel van leren. De eerste tijd zal ik met name samen met die verpleegkundige opereren. Daarnaast zijn er ongeveer 8 basisartsen, zij functioneren zeg maar als artsassistent en zijn net klaar met hun studie geneeskunde.

Het ziekenhuis heeft een typisch Afrikaanse opzet. Outpatientdepartement, operation room met twee operatiekamers, twee gebouwen voor opgenomen patienten met ieder ongeveer 90 bedden. Er is een kinderafdeling, mannen en vrouwen chirurgisch en interne. Er is ook een kleine afdeling gynaecologie met ongeveer 12 bedden en natuurlijk de verloskamers.

De verloskamers zijn als volgt ingedeeld: eerste ruimte is de kraamafdeling met ongeveer 15 bedden, dan een ruimte met 8 bedden voor de vrouwen die in de ontsluitingsfase zitten, er is een derde ruimte met 3 bedden waar vrouwen alleen bevallen. Pijnstilling is er niet en foetale bewaking met de fethoscoop. We hebben eem vacuum en een echo, misoprostol en oxytocine. Magnesiumsulfaat is ook aanwezig, bloed niet tot nauwelijks. Het loopt alemaal nog wat rommelig, maar er is zeker een goede basis.

Jaarlijks zijn er zo’n 2000 bevallingen, zeg maar 6 per dag. Afgelopen week zaten we zeker op dat gemiddelde. De pathologie is heftig, zeker omdat vanuit andere kleinere ziekenhuizen en health centers alles naar Butajira wordt doorverwezen. In een week hebben we 2 gescheurde baarmoeders gehad een met blaasruptuur, twee keer een dwarsligging met een uitgezakte arm, een aantal gewone keizersnedes, een vastzittende placenta 15 uur na de bevalling en met een gesloten baarmoederhals en de patient uiteraard in shock door het bloedverlies. En dan ook nog een patient met zwangerschapsvergiftiging met epileptische aanvallen. Dan ook het sombere nieuws van vrijwel elke dag dode kindjes (IUVD).

Verder hebben we nog twee reuzachtige baarmoeders verwijderd met vleesbomen, waarbij het HB gehalte bij starten van de operatie slechts 4 betrof......Gelukkig is de aanwezige chirurg hier erg ervaren met dit soort ingrepen. Dagelijks doen we abortus curettages en ook deze week was er een mola zwangerschap. De curettages gaan hier overigens alleen met wat diclofenac, terwijl we dat in Nederland vrijwel altijd onder algehele narcose doen.

Het is een flinke hoeveelheid aan patienten, en ziektebeelden, maar alles is toch in een ander perspectief. Het is hier zoals het altijd gaat en iedereen kan goed omgaan met dergelijke problematiek. Er wordt veel goed werk verricht door de artsen en verloskundigen. Er zijn nationale protocollen die sterk overeenkomen met de protocollen in Nederland. De protocollen worden ook door iedereen gekend, alleen de middelen zijn beperkt. Ethiopiers zijn punctueel, 8 uur overdragen is stipt 8 uur. Dat is wel even wennen na een jaartje gynaecologie in Ede........

Ik ben erg welkom en dat is leuk om te merken. De komende weken beschouw ik als een inwerkperiode en ook het zoeken naar doelstellingen. Waarschijnlijk zullen deze met name gaan liggen op de organisatie van de verloskamers.

Rosa, Yemet, Merlijn, Elin & Tienke
Terwijl Floris in het ziekenhuis dokter aan het spelen was (aldus Merlijn), stond het “thuis” deze week in het teken van wennen en inwerken. Rosa is onze nanny, ze is woensdag begonnen. Toen ze de stapel was zag liggen, zei ze dat ze iemand wist om ons te helpen. Twee uur later stond Yemet op de stoep, die tot 15 uur bezig is geweest om het huis te poetsen en de was te doen. We moesten eerst zorgen voor teilen, waspoeder, etc. Rosa regelde het allemaal in een handomdraai. Heerlijk om hulp te krijgen, aangezien dit alles ons veel moeite kost omdat we de taal niet spreken en de winkels en prijzen nog niet kennen.

Rosa is een leuke meid van 21 jaar. Dag 1 was ik erg positief. Dag 2 zakte de moed me in de schoenen en dacht ik ‘oh nee, ik moet haar echt alles leren', van een luier omdoen tot hoe wij de ontwikkeling van een kind benaderen. Dag 3 draaide Merlijn om als een blad aan de boom en ging hij hand-in-hand met haar over straat.

Ups en downs dus. Andere ups deze week waren de drastische afname van kakkerlakken en dat ik naar de wc durf en het niet meer zo lang mogelijk uitstel. Helaas kweken we inmiddels een nieuwe generatie kakkerlakken. Maar het went enigszins. Wist je dat kakkerlakken dood gaan als ze op hun rug liggen? Mijn wraak op hun voortplantingsdrang.

Toppunt van de week was zaterdagochtend 6 uur. Voor mijn oud-collega’s: ook hier is BigMove! Een groep Ethiopische mannen (jong en oud) die 3x per week vanaf het stadion een half uur gaan lopen en daarna 45-60 min. voetballen. Het hardlopen was leuk, het voetballen super. Volgens mij had ik nog nooit gevoetbald. De eerste 2 doelpunten tegen waren grotendeels mijn schuld. Daarna ging het beter. We hebben vet verloren, maar ik heb de aanvaller van de tegenpartij toch regelmatig de bal ontfutseld. Ik moet weer even wennen aan buitenspel.

Merlijn leeft zich in
“Kom eens kijken. Ik woon hier achter in het huisje en er zitten heel veel kakkerlakken”.

“Ik ben de buurman en ik heb geiten, koeien en kippen. Kom maar binnen, dan laat ik het zien”.

“De stroom is uitgevallen, hoe komt dat?” (wie weet het antwoord?)


PS. Foto’s volgen een deze dagen, die moeten even van de andere computer worden gehaald.






Monday, August 12, 2013

Van Vleuten naar Butajira


Vrijdag 9 augustus 2013
Onze nieuwe woonplaats is Butajira, 130 km ten zuiden van Addis Abeba. Van een grote Afrikaanse stad naar een dorp met 30,000 inwoners tussen de bergen van de Rift Valley. Merlijn kijkt wederom zijn ogen uit. Wij ook. Er is een aantal vervoermiddelen. Wij gaan tot nu toe óf te voet óf met de bajaj - de tuktuk van Ethiopië. Voor 2 birr naar het centrum, op 3 minuten rijden van ons huis. De Butajiranen gaan ook te paard/ezel en wagen. De mensen zijn veelal vriendelijk. De kinderen hebben veel bekijks, de kinderwagen nog veel meer. Als we spullen gaan kopen voor het huis staat standaard een groepje mensen ons aan te staren. We hopen dat dit minder wordt. Gisteren de burgemeester ontmoet, Atok (meneer) Tofik. Hij benadrukte dat Butajira een veilige plek is. Zijn mobiele nummer gekregen voor als we problemen ervaren. Van Aleid Wolfsen hadden we die niet :-).
Interior design
Wij en de mensen om ons heen zijn bezig om ons huis op orde te krijgen. Bij aankomst moesten we even slikken. Van tevoren hadden ze verteld dat ze erg hun best hadden gedaan om dit huis te vinden. Het is groot: veranda, ruime woonkamer, twee slaapkamers, kookruimte, en een apart gebouw met twee kamers en de douche en toilet. De tuin ligt vol grind en er staan koffieplanten, een avocado boom, twee mangobomen en nog een fruitboom. Ons huis is op 2 minuten lopen van het ziekenhuis. Dat zijn de positieve punten. Minder is dat het huis donker is, de keuken en een slaapkamer vol zitten met kakkerlakken en een verdwaalde naaktslak, dat het bijgebouw een soort lemen hut is met als toilet een gat in de grond en een koude douche.
We’re making progress!
Inmiddels zijn we bijna een week verder, met de nodige vooruitgang. In de lemen hut staat nu een heus toilet en de douche heeft een soort boiler. Op de cementen vloer van de woonkamer ligt nu een kitsch plastic bloemen zeiltje, er hangen kitsche paarse gordijnen en er is sfeerverlichting middels 3 spaarlampen en 2 blauwe discolampjes. De eerste aankoop was in het blauw, in de hoop dat we dit door konden voeren op meerdere plekken. Inmiddels is deze hoop vervlogen. We moeten het zoeken in kitsch en mismatch. Ach, we gaan hier maar 1-2 jaar wonen. En oh ja, de kakkerlakken proberen we nog te verdrijven, al snappen ze hier weinig van. Kakkerlakken zijn er nu eenmaal en ze doen niks, dus je kunt er beter mee leren samenleven. Tja, ze hebben een punt, maar het zijn er zoveel!!!
@ Eventuele bezoekers: er zit een goed hotel op 500 meter van ons huis. Voor 16 euro per nacht inclusief ontbijt, wifi en goede waterdruk zit je helemaal goed en zonder/weinig kakkerlakken. Ik zou er bijna gaan wonen… :-)
Toen we de kamer van de ziekenhuisdirecteur zagen (max 12 m2) en zijn salaris hoorden (3000 birr, 120 E per maand) hebben we onszelf op de vingers getikt en konden we beter relativeren. Wat hebben we het goed in Nederland. Het is een louterende ervaring.
Butajiranen…
… ontzettend vriendelijk en behulpzaam. Ook een beetje lomp in hun handelen trouwens, alles gaat met de Franse slag. Hoe zou het in het ziekenhuis gaan, vraagt Floris zich met enige vrees af. Maandag gaat hij beginnen. De directeur van het ziekenhuis (Anduallem, psychologie gestudeerd, 27 jaar), onze buren en elektricien maken ons wegwijs in het Butajiraanse leven. Don’t worry, wordt veel gezegd. We moeten duidelijk nog een beetje inkomen. Eergisteren onze eerste koffieceremonie gehad (@koffieliefhebbers, hier moet je zijn!). Morgen ook bij de andere buurvrouw.
Voor intimi: hoe gaat het met Merlijn & Elin?
Ook hier zijn ze erg gesteld op kinderen. Ze roepen ‘baby baby’ en knippen met hun vingers om aandacht te geven/krijgen. Elin vindt alle aandacht helemaal prima en zit regelmatig te sjansen met een ander kind of volwassene. Merlijn houdt er minder van. Er zijn veel kinderen in onze straat, die Merlijn (en zijn fiets) erg interessant vinden. Ze lijken arm, zijn een beetje vies, hebben gescheurde kleding. Soms lopen er wel 10 kinderen achter ons aan, totdat een volwassene ze wegjaagt. Dat moeten we nog leren in het Amhaars. Volgens de buren is het beter voor Merlijn en Elin om met kindjes te spelen op onze compound of bij iemand anders, en niet op straat. De kinderparadijselijke Doyenneperenlaan is helaas passé.
@Marijn, David, Morris, Samuel en Elise: op straat kan hij hier fietsen. De fiets is nog steeds zijn meest waardevolle bezit, als is het nog even inkomen met al die kinderen om hem heen. We zullen jullie tzt een foto sturen!
Voor Elin is het kitsche plastic zeiltje een prima plek om beter te leren kruipen. Ze kruipt achteruit, gaat van zittend naar liggend, en heeft vanmorgen zelfs aan het hek van de veranda gestaan. En haar eerste tand komt onder door. Haar nieuwe tekst is: ga ga, als in Lady Gaga.
Gisteren hebben we kennisgemaakt met een nanny, Rosa. Ze is 21, moslim, spreekt Engels, is getrouwd met een verpleegkundige uit het ziekenhuis en heeft 4 jaar werkervaring in de Verenigde Arabische Emiraten. Eerste indruk was goed, al kan ik nog niet goed peilen hoe ze met de kinderen is. Woensdag begint ze. Daarmee hebben we in ieder geval 2,5 week de tijd om aan elkaar te wennen en haar te trainen. Merlijn hangt nu erg aan mij, dus het kan nog lastig worden. Al was hij gisteren bv. helemaal in zijn element met Anduallem, de ziekenhuisdirecteur. Ze speelden ridder en prikjes geven. Ze lagen allebei helemaal in een deuk. Dus wie weet valt het wennen mee.

Friday, August 2, 2013

Nu met foto's!

In de slideshow een aantal foto's om een eerste indruk te geven van waar we zijn.
@Klaas & Gerdien, komt het hotel / de kamer / de poster jullie bekend voor? :-)

Vandaag een gesprek gehad met onze partner van Butajira Hospital. De CEO, Mr. Andualem, is hiervoor speciaal naar Addis gekomen. We hadden allebei een positieve eerste indruk. Het ziekenhuis heeft vorig jaar een prijs gewonnen als een van de beste 50 ziekenhuizen van het land. Er zijn 180 bedden en er werken zo'n 260 mensen, waaronder een chirurg, radioloog, ruim 10 algemene artsen en 14 verloskundigen. Floris zal onder de Medical Director komen te werken en ik zal samenwerken met het managementteam. Werkdagen zijn van 08:00-12:00 en van 13:30-17:00. Van Floris wordt verwacht dat hij meedraait in de diensten.

Butajira ligt in/aan de Rift Valley, schijnt gemoedelijk te zijn, erg groen en met een prettig klimaat. Het is 2-3 uur rijden vanaf Addis. Er zijn 3 banken, maar geen pinautomaat. Zondag of maandag gaan we er naar toe. De volgende uitdagingen worden voor Floris het werk en voor ons beide het vinden van een nanny. Iemand vinden die én Engels spreekt én ervaring heeft met kinderen is volgens de verhalen niet gemakkelijk. Fingers crossed!