Tuesday, February 4, 2014

Worstelen



Worstelen met de cultuurverschillen. Leerzaam, maar het kost me veel energie. Het lijkt soms alsof niks vanzelfsprekend is. Toch boeken we voortgang in ons werk en krijgen we meer ritme thuis. Bovendien ben ik niet meer ziek. En we ervaren mooie momenten. Afgelopen zaterdag nog hebben we Merlijn z’n 3e verjaardag in de tuin gevierd. We moesten de stoelen steeds verschuiven omdat er meer mensen kwamen. Wat een hartelijkheid en warmte. Er waren 5 kindjes, ieder met een eigen verjaardagskroon. Op het moment suprême, bij het uitblazen van de kaarsjes, werd het Merlijn wat veel al die aandacht en moest hij huilen.
Met het Maternity Waiting Home project ben ik ook goed aan het worstelen, maar ik ben trots op wat we bereikt hebben. Het Ethiopische overheidssysteem is streng en kan meedogenloos zijn voor de mensen. Daardoor is er grote angst om niet de regels te volgen. Tegelijkertijd zijn de regels – voor mij - niet altijd duidelijk. Bovendien is de hiërarchie in het ziekenhuis sterk, er moet naar de baas geluisterd worden en hij moet bij elk detail betrokken zijn. Ik voel me als een vis in het water qua inhoud van het project, maar ben geregeld een olifant in een porseleinkast qua hiërarchische structuren. Sorry VSO, jullie hebben echt jullie best gedaan in de cultuurtrainingen maar in “real life” is het ingewikkelder. 
Ons project gaat door bovenstaande langzamer dan volgens de officiële planning, maar die was ambitieus en zelfs wat overhaast. Dit kwam voort uit het feit dat we een jaarcontract hebben. Twee weken geleden hebben we te horen gekregen dat we waarschijnlijk nog een jaar kunnen blijven. Langer blijven is mede mogelijk door een aantal privé sponsors, onze dank daarvoor!! Voor het onderzoek en de bouw van het Maternity Waiting Home hebben we de fondsen nagenoeg rond om te kunnen starten; we zijn nu druk met de voorbereidingen.
De afgelopen periode zijn we verwend met veel bezoek: Ralf en Lonneke in november, mijn broer Wouter met Eddo en mijn lieve vriendin Liesbeth met Camiel in december, Rob Boogaard van de Florentina Foundation in januari en op dit moment zijn mijn ouders op bezoek. Het is fijn om bij te praten en te laten zien hoe het hier is. Merlijn geeft vol overgave een tour van ons huis, met nadruk op de wc.
We eten nu geregeld belegen kaas, yoghurt met cruesli, hagelslag, rozijntjes, ontbijtkoek, dropjes, stroopwafels. Ik denk regelmatig aan de immigranten in Nederland. Inburgeren kost tijd. Meer dan ontbijtkoek mis ik mijn lieve vriendinnen. De vrouwen spreken over het algemeen bijna geen Engels waardoor het moeilijk is om beter contact te krijgen. Als het goed is ga ik Amhaars lessen starten, maar goed, daar verwacht ik geen wereldwonderen van. Het dwingt me om te zoeken naar een andere manier om te relativeren en balans te vinden in de drukte. (@Lau, ik moet vaak denken aan die camping bij het dorp zonder keuze :)).
Tot slot een woord over baby Mimi: ze heeft al vele harten geraakt, in Ethiopië en Nederland. Het gaat gezien haar omstandigheden best goed met haar, al komt ze weinig aan qua gewicht. Ze heeft dankzij donaties een klein spaarpotje voor melk, plus katoenen luiers en kleding. Verder zijn er weinig ontwikkelingen. De overheid streeft ernaar baby’s binnen het land te laten adopteren. Ik probeer ervoor te zorgen dat het management samen gaat zitten om de situatie te bespreken, maar dit wordt al weken vooruit geschoven. Ondertussen probeer ik haar in ieder geval elke dag even te knuffelen en zo doen een aantal mensen dat met mij.
Al met al is het een hele levensles. Ik word er vast geen slechter mens van. Doordat iedereen het hier over God heeft, begin ik soms zelfs te denken dat ik het over moet laten aan de beste man… Het is me zeker duidelijk dat we niet overal invloed op hebben. Relax, don’t worry, zegt onze vriend Akale vaak… Ik doe m'n best!
Tot de volgende blog, xT