Sunday, April 27, 2014

Koningsdag in Ethiopie

Terwijl jullie Koningsdag vieren, zitten wij aan onze derde kop koffie, in onze inmiddels heerlijke tuin, met drie kinderen. Sinds Witte Donderdag zijn we namelijk officieus de pleegouders van Mimi, officieel gevraagd door het ziekenhuis en de Vrouwen- en Kinderenafdeling van het Gemeentehuis van Butajira. Eerst was Elin ziek, nu Merlijn, en opeens hebben we weer te maken met 2 nachtvoedingen. Tegenover de vermoeidheid staat de gezelligheid en het zien dat Mimi opbloeit. In 1 week tijd is ze een halve kilo aangekomen, ten opzichte van de 100 gram per week in het ziekenhuis. Ze weegt nu 4,5 kg. De rimpels in haar voorhoofd hebben plaatsgemaakt voor een grote tandloze glimlach. Gisteren ging ze zelfs schaterlachen toen Merlijn kiekeboe ging spelen.

Mimi’s toekomst is onzeker. De adoptieouders die in beeld waren hebben zich teruggetrokken, en twee dagen geleden werd ik gebeld dat de moeder van Mimi op het gemeentehuis was en haar kind wilde zien. Ze was gebracht door de politie om officieel afstand te doen van Mimi, maar bedacht zich ter plekke. Het recht lijkt vooral te liggen bij de moeder. Hoe ze haar kind zou moeten opvoeden is onduidelijk. Ze is erg arm, onopgeleid en zonder inkomen. Haar andere kinderen kan ze niet voor zorgen en wonen bij haar ouders; haar nieuwe man erkent Mimi niet. Bovendien is ze waarschijnlijk strafbaar voor het achterlaten van haar baby, al zegt ze dat ze dacht dat haar kind dood was geboren. Het zou zelfs zo kunnen zijn dat Mimi naar de gevangenis gaat samen met haar moeder. Het meest hoopvolle scenario is dat de moeder afstand doet, en een familielid of een Ethiopisch stel haar wil opvoeden/adopteren. Internationale adoptie is nagenoeg uitgesloten vanwege de strenge wetgeving.

Onze gedachten gaan heen en weer. De situatie van Mimi is uitzonderlijk, maar toch ook aan de orde van de dag in Ethiopië. Op de kinderafdeling liggen altijd ondervoedde kinderen. Ze worden ‘opgelapt’ en gaan vervolgens naar huis om waarschijnlijk weer ondervoed te raken. Soms vragen we ons ook of we ons erin hadden moeten mengen (al vind ik het fijn dat we haar een bepaalde basis kunnen geven, en dat we zorgen dat ze aansterkt voor haar volgende stap in het leven). Dat geldt overigens ook voor het andere werk wat we doen. De wetgeving en cultuur zijn zó anders, dat ik niet weet of we iets kunnen betekenen. De mensen om ons heen waarderen het overigens wel dat we er zijn, wellicht is solidariteit datgene wat we (kunnen) bieden.

De afgelopen maanden hebben we flink geworsteld met het Ethiopische ziekenhuis regime. Ik kan er nog steeds niet precies de vinger op leggen waarom we meer werden tegengewerkt dan gesteund. Na een flinke explosie lijkt het berg opwaarts te gaan. We durven er nog niet helemaal in te geloven, maar het zou mooi zijn als blijkt dat de afgelopen periode nodig was om tot een samenwerking te komen. Tegelijkertijd is het aan ons om meer los te laten, en met name om onze westerse manieren tot op zekere hoogte te laten vieren. We kijken er naar uit om deze zomer met verlof te gaan om letterlijk afstand te kunnen nemen; ervan uitgaande dat we terug mogen komen, want dat is nog steeds niet duidelijk.

Tussen de bedrijven door trainen Floris en ik voor een halve marathon in Hawassa op 11 mei. Het zijn 3 rondjes, dus ik kan iedere 7 km besluiten om naar het Haile Gebresalassie Resort te gaan J.

Tot slot goed nieuws: Elin kan sinds Goede Vrijdag lopen (1 jaar en 5 maanden). Ik ging Liesbeth bijna geloven dat ze aan het wachten was totdat ze weer voet zou zetten op Nederlandse bodem. Overdag huilt ze helaas nog steeds om het minste of geringste, maar ’s avonds leeft ze op en gaat ze aan de wandel. Merlijn is helemaal blij met de nieuwe schommel en het klimrek in de tuin, gebouwd door Floris en Akale. Merlijn stelt vragen waar ik regelmatig het antwoord niet op weet: 1) Is de maan hard of zacht?, 2) hoe werkt een magneet?, 3) Waarom is er water? 
Samen zijn Merlijn en Elin flink aan het ‘vechten’ als broer en zus. Ze willen met precies hetzelfde speelgoed spelen en Elin slaat Merlijn als het haar niet zint. Gelukkig kunnen ze soms ook lekker samen spelen en/of schaterlachen. Mimi vinden ze allebei (nog J) speciaal, en wordt liefdevol behandeld.

Foto’s volgen!