Thursday, October 2, 2014

Back in Butajira



Na een heerlijke vakantie in Nederland en Frankrijk zijn we ruim een maand terug in Butajira. Degenen die we niet hebben gezien zal ik even bijpraten:
Voor ons verlof is de bouw van het Maternity Waiting Home gestart. Ook hebben we data verzameld voor ons onderzoek met een enthousiast team van vrouwen. Deels ben ik mee geweest, het achterland bezoeken om vrouwen te ondervragen over hun bevallingen. Erg gaaf en tegelijkertijd schrijnend. Zo zaten we na een half uur met de minibus, een uur met paard en wagen en een half lopen door de volle modder bij een hut van een moeder. Toen we bijna klaar waren met de vragenlijst kwam de oma erbij staan die zei dat haar dochter niet mocht tekenen (informed consent), dat moest haar man doen. Bovendien had ze toch niks zinnigs te zeggen, ze was namelijk dom omdat ze niet naar school was geweest. Bijna geen van deze vrouwen beviel in het ziekenhuis en veel hadden een dood kindje gekregen.
Tegelijkertijd zijn er positieve berichten. Zo is het aantal bevallingen in ons ziekenhuis in een jaar gestegen van 2000 naar 3000 bevallingen. Hopelijk zorgt betekent het dat het aantal thuisbevallingen (90% in 2011) daalt en daarmee de moeder- en babysterfte. Wat overigens met zich meebrengt dat de 9 verloskundigen overwerkt raken. Die werken de ene dag van 8:00 tot 13:30 en dan vanaf 19:00 tot de volgende ochtend 08:00. De andere dag werken ze ’s middags van 13:30 tot 19:00. En zo gaan ze eindeloos door.
Terug naar onze activiteiten. Floris en ik waren voor onze vakantie druk met Mimi. De moeder van Mimi en de lokale autoriteiten hebben ons gevraagd om haar te adopteren. Dat moest gebeuren voordat we naar NL gingen, anders konden we geen paspoort en visum voor haar krijgen. We hebben veel km’s gemaakt, aangezien je geen enkele instantie vooraf kunt vragen welke documenten nodig zijn. Langzaamaan, met dank aan onze vrienden Akale en Dr. Gashaw, hebben we het gerealiseerd. Mimi’s moeder was bij de rechtszaak. Ondanks dat we elkaars taal niet spreken was het een bijzondere dag. Ze houdt duidelijk van Mimi en wil dat ze in leven blijft. In een wereld zonder armoede zou dit niet nodig zijn. Veel elementen spelen een rol: haar onmachtige positie als vrouw (ze kan niet lezen of schrijven, ze is afhankelijk van de keuzes van haar man, ze heeft geen (eigen) geld), de cultuur (nieuwe man accepteert kinderen uit haar eerdere huwelijk niet), een gebrek aan geld, maar ook een gebrek aan wegen/transport (ze wonen op 20 km van de verharde weg; vanaf het dichtstbijzijnde dorpje is het nog een half uur lopen waarbij je een rivier moet oversteken). Ik kan het helaas niet oplossen, maar zal mijn best doen om Mimi goed op te voeden. Hopelijk kan haar moeder een rol blijven spelen in haar leven.
De reis was spannend. Vinden ze het goed dat we een Ethiopisch meisje meenemen met de naam Mimi Floris Braat? Geheel tegen verwachting in, kwamen we met gemak door de Ethiopische en Nederlandse douane. Toen kon de vakantie beginnen! We hebben genoten.*
Nu zijn we weer “thuis”. We voelen ons opgeladen en meer ervaren. We hoeven niet meer zo te overleven als vorig jaar. We hopen dit jaar door te komen met minder strubbelingen op het werk. VSO Ethiopië heeft van ons Maternity Waiting Home project een “vlaggenschip”  gemaakt. Als ze voldoende financiering realiseren zullen ze nog minstens 5 wachthuizen bouwen in Ethiopië.
Bij terugkomst hebben we Mimi officieus een nieuwe naam gegeven: Sara. Ook hebben we inmiddels op federaal niveau goedkeuring van de adoptie. Nu begint het proces om haar de Nederlandse nationaliteit te geven. Als het gehele proces is afgerond hopen we dat ze Sara Dinke Braat zal heten. Dinke is de naam van haar moeder, wat ‘uniek’ betekent in het Oromifa (taal van haar moeder).
Tot de volgende blog!
* Zonder jullie hadden we deze reis niet kunnen maken:
·       Wendy & Edwin, Liane & Martijn, Ad & Eva, Wouter & Monique en Thom & Toos voor het “uitlenen” van jullie huizen.
·       Oscar van Autosale voor het uitlenen van een auto en Thijs voor het regelen van de verzekeringen.
·       Kim, Renske, Lauranne, Margreet, Lilian, Angelique en Marijn voor de kleren.
·       Suzanne & Thijs en Dominique & Jan-Joost voor de donatie van een bedje voor Sara.
·       Wouter voor de trampoline!
·       En alle anderen voor donaties groot en klein, het is en blijft geweldig dat jullie ons zo steunen.