Tuesday, December 16, 2014

Que sera, sera



Terwijl ik dit bericht typ, rijd ik met de ziekenhuisauto naar Addis voor een VSO conferentie over neonatale zorg. De zon gaat onder op een prachtige bergpartij. Overal zie ik bergen van hooi en tef. Om de velden staan de hutten. De eucalyptus bomen bewegen in de wind. We wonen in een mooi land. Waarin we ons overigens bewegen in een radius van 200-300 km alle kanten op. Een gebied niet veel groter dan Nederland, terwijl Ethiopië ongeveer even groot is als Zuid Afrika.
Floris is ontzettend druk in het ziekenhuis. Het aantal bevallingen is gestegen naar 300 per maand. Floris traint co-assistenten uit Addis en health officers in training tot ‘emergency surgeon’. De laatste tijd loopt hij tegen de moeilijkheden van ontwikkelingswerk aan. Ethiopie heeft – bv. in tegenstelling tot Tanzania – veel en goed opgeleide artsen en een groeiend aantal specialisten. Echter, die kennis en kunde komen niet volledig ten goede van de patiënten in het ziekenhuis. Veel artsen zitten hun tijd uit totdat ze kunnen gaan specialiseren of totdat ze zich naar hun prive-kliniek begeven. Er zijn in ons ziekenhuis 2 radiologen die samen 1 baan delen (ze krijgen full time betaald, al is dat niet veel, zo’n 400 Euro per maand). Ze werken ongeveer 2 uur per dag en laten de vele patiënten vaak lang wachten en gerust de volgende dag terugkomen. Omdat Floris een goed voorbeeld wil geven en er voor de patiënt wil zijn, maakt hij elke dag echo’s voor de zwangeren die komen. Op de lange termijn schiet dat niet zo op, al leert hij de studenten om echo’s te maken en biedt hij vrouwen een positievere ervaring met de gezondheidszorg.
Wat is dat toch dat wij zo’n hoog verantwoordelijkheidsgevoel hebben, vragen we onszelf geregeld af. We komen op tijd op afspraken en bereiden ons voor. Floris zou het niet in zijn hoofd halen om niet op te komen dagen bij een nachtdienst omdat hij moe is. Of niet komen als hij door de verpleegkundigen gebeld wordt voor een spoedgeval. Maar ja, dat zijn wij met onze opvoeding, normen en waarden. Hier is het anders. En er gaan meer mensen dood als gevolg. Dit is meer dan alleen armoede, dit is een andere kijk op leven en dood. In Nederland gaan minder mensen jong dood maar hebben meer mensen een burn-out, depressie, geen tijd voor hun gezin of om te sporten omdat ze vooral heel hard werken. Wat niet wil zeggen dat het leven hier een groot feest is. Ze werken hier vooral heel veel uren voor weinig geld, hebben geen ziektekostenverzekering of pensioen, en gaan nooit op vakantie. Nu zagen we afgelopen weekend dat het in sommige Ethiopische kringen heel anders toeven is. Sommige welgestelden in Addis hebben op vrijdag zo’n kater van het feesten dat er nauwelijks gewerkt wordt.
Ik werk nog altijd 5 dagen per week, al zijn die minder efficiënt dan in Nederland. Vandaag was een goed voorbeeld van een inefficiënte dag. Het ziekenhuis heeft wifi gedoneerd gekregen. Dat heeft het een maand gedaan, nu werkt het al 3 maanden niet. Omdat ik dat vaak nodig heb, ga ik naar een hotel in de buurt. Daar was het internet zo zwak dat het me 2 uur kostte om alles op te starten wat ik nodig had. Toen kon ik nog 2 uur werken tot aan de lunch. Onze nanny gaat – zoals alle werknemers hier – met de lunch naar huis, van 12:00 – 13:30. Ik wilde thuis wat printen zodat mijn onderzoeksassistente aan de slag kon, maar er was geen stroom. Op naar het ziekenhuis, die een generator heeft. Omdat ik vandaag naar Addis moet, moest ik mijn collega spreken met wie ik mee zou rijden. Zijn telefoon was echter stuk en het mobiele netwerk lag plat, dus moest ik naar hem op zoek, zonder succes. Mijn onderzoeksassistente bleek er op het afgesproken tijdstip niet te zijn en die kreeg ik ook niet te pakken vanwege het netwerk.
Om 16 uur ben ik maar naar huis gegaan en heb ik met Merlijn, Elin en Sara gespeeld die hun Zwarte Pieten mutsen op hadden en pakjes rond aan het brengen waren. De telefoon van mijn collega was intussen weer gemaakt en het netwerk kwam weer op gang, dus nu ben ik onderweg. Dat noem ik nog eens een goed einde van de dag!