Wednesday, December 9, 2015

Week 4 in Zimbabwe

Half zes, de zon begint onder te gaan en we komen weer tot leven. Van 38 graden zakt de temperatuur naar rond de 30 en er steekt een windje op. Iedereen snakt naar regen, maar het is vooralsnog bij twee buien gebleven. Na de eerste bui heeft iedereen gezaaid maar alles verdort nu onder de genadeloze zon.

In diezelfde hitte zat Sinterklaas afgelopen weekend heel relaxed te luisteren naar de liedjes van een twintigtal Nederlandse en Belgische kindjes bij de residentie van de ambassadeur in Harare. Met witte Pieten, ik ben voorstander! Het was een heerlijke dag, die we hebben afgesloten met een etentje in de tuin van een Italiaans restaurant. Merlijn, Bram (5) en Anna (7), en Sara en Elin waren heel de avond aan het spelen, waardoor wij konden kletsen met Willemijn en David, een Nederlands-Zwitsers stel wat op een uur rijden van ons vandaan woont en ook voor Sinterklaas naar de hoofdstad was gekomen.

Inmiddels zijn we aan de derde werkweek begonnen in Silveira. Sinds vorige week zijn de kinderen rustiger. Geweldig is het speeltoestel wat Floris heeft laten bouwen. Er zit een zandbak onder, en er zit ook nog eens zand rondom het hele toestel. Ze spelen er dagelijks in. En volgens tuinman Farai vinden slangen en schorpioenen het zand onaantrekkelijk dus dat is ook fijn. Het aantal insecten is enorm, en ze zijn allemaal best groot. Daar ben ik niet zo van, dus ik moet af en toe slikken. Merlijn heeft al een slang gezien! Hij was achter ons huis op de rotsen aan het klauteren toen hij riep dat ik moest komen. Nu doet hij dat wel 100x per dag, maar we hadden de kinderen geïnstrueerd dat ze ons of Farai moeten roepen als ze een groot/eng beest zien. Ik vroeg wat er was en hij zei: “volgens mij zie ik een slang”. Hij zat rustig door z’n knieën op de rots en de slang zat er heel rustig vlak onder. Gelukkig vertrok de slang in een andere richting dan wij en was die volgens dezelfde tuinman onschuldig.

Merlijn helpt Farai bijna dagelijks. Hij heeft al een paar keer gemetseld en hout gezaagd. Dit weekend wil hij met Merlijn gaan vissen. Het idee was ook om honing te leren maken maar helaas zijn de bijenkasten gestolen. Farai heeft navraag gedaan en er zijn drie mannen gesignaleerd die honing aan het verkopen waren, waarvan een een bekende dief. Het voelt een beetje Donald Duck-achtig, omdat iedereen iedereen kent en er weinig geheimen zijn. Qua veiligheid is er nooit wat gebeurd in al die jaren (de organisatie Solidarmed zit hier al 30 jaar) maar waarschijnlijk willen we wel een hond. Gaan we misschien toch weer een puppy nemen, dan kunnen we de hond tenminste een beetje trainen. En ook nog een kat tegen de slangen!


Verder zijn wij nog niet zo geïntegreerd in onze omgeving. We doen het rustig aan. Floris werkt veel thuis en probeert te midden van de kinderen en in de hitte een ritme te vinden. De focus ligt nu op het afronden van het financieel jaar en plannen maken voor het nieuwe jaar van het MAMA project van SolidarMed in de regio’s Bikita en Zaka.


Monday, November 30, 2015

23 november 2015: Week 1 Zimbabwe


Ik type dit bericht bij kaarslicht. In die zin is er niks veranderd. Sinds eergisteren hebben we geen stroom en daardoor werkt de waterpomp niet meer. Wel hebben we hier allerlei back-ups die ik nog niet helemaal snap: accu’s, generator, watertanks. Waar zijn we? Sinds een week wonen we in Zimbabwe. Ik kan het nog nauwelijks bevatten. Ook de kinderen dwarrelen in hun hoofdjes tussen Nederland, Ethiopië en Zimbabwe. Elin zegt al heel de week dat ze naar huis wil, zonder echt duidelijk te hebben waar dat is. Merlijn mist z’n vriendjes. Sara is nog ondeugender dan normaal. Toch gaat het gelukkig ook best goed met ze. Vandaag was Floris voor het eerst aan het werk en hadden wij eigenlijk een heel gewone dag, zoals we die ook in Ridderkerk konden hebben. We hebben boekjes gelezen, de trampoline in elkaar gezet en gepuzzeld. Alleen vandaag keken we uit op een prachtige rotspartij, zien we indrukwekkende insecten en missen we het Sinterklaasjournaal.

De reis ging relatief voorspoedig. De dame achter de balie wilde al onze 13 stuks bagage op exact 23 kg, dus hebben Floris en goede vriend Ralf een onsje erbij en eraf gehaald terwijl ik steeds onrustiger werd. Elke reis tot nu toe hebben we een ziek kind of een zieke Tienke, maar dit keer bleef het bij een kleine kotspartij van Sara in haar goot-slabbe. Hulde aan die goot en sorry voor de visualisatie. Merlijn was de hele reis verdrietig maar ging gelukkig stralen toen hij met Floris in de ‘jeep’ (Nissan) mocht rijden.

Na een paar dagen in de hoofdstad Harare te hebben doorgebracht zijn we op weg gegaan naar Silveira, op 5 uur rijden afstand. Wat een leegte. Ben je weleens door een klein, afgelegen Frans dorpje gereden en heb je toen weleens gedacht: je zou hier maar wonen, hoe doen mensen dat, is het wel mogelijk? Dat gevoel had ik keer tien onderweg naar Silveira. Ik werd er stil van. Een uur rijden door uitgestrekte Afrikaanse landschap was voor mij ook prima geweest. Het gaf me een wat claustrofobisch gevoel; als er wat is, hoe kom ik er dan weg? Maar nu ben ik er en zie ik dat ook hier leven is. Al is mijn wereld nog erg klein en beperkt het zich tot ons huis, de tuinman, onze Duitse achterbuurvrouw en de drie Zimbabwaanse nonnen die naast haar wonen.

Ons nieuwe huis is echt een juweeltje, helemaal vergeleken bij Ethiopië. Om even een vergelijking te maken:
-       geen kakkerlakken – wel veel muggen en andere insecten maar gelukkig horren,
-       een keuken, badkamer, een wc binnen, een wasmachine, internet, warm water.
-       Ik kan m’n toiletartikelen op een kastje uitstallen, wat een heerlijkheid na 2 jaar.
-       Een grote tuin, met prachtig uitzicht, en inmiddels met speeltoestel en trampoline. Ook slangen en schorpioenen, slik, maar we hebben gelukkig antigif in de koelkast liggen en beten schijnen zeldzaam te zijn.
-       (Vooralsnog) geen kinderen aan de poort of starende mensen.

PS. Inmiddels zijn we al een week verder en heb ik dit bericht niet kunnen plaatsen op de blog vanwege internetproblemen. Hopelijk kan ik snel weer een bericht plaatsen en wie weet wat foto’s! Dan probeer ik ook te reageren op jullie mailtjes/berichtjes. xxx

Monday, May 4, 2015

Four nights’ sleep…

-->
“That’s a lot right, because I am also 4,” according to Merlijn. Our last four nights in Butajira. Today we had a going-away-party, Ethiopian style, thanks to our friends Akale, Behar, our neighbors Tina and Beletu, and our nanny Yetm and her sister Kalkidan. It started with a sheep grazing in our yard and it ended with everyone eating “tibs” (meat) and “injera”. Beletu asked me what it was like to live in Ethiopia for almost 2 years. A good question, although not easy to answer.
Living in Ethiopia for me was having a third child. Literally, but perhaps also metaphorically. It was challenging for me. Being sick a lot didn’t make it easier, but it was also a profound learning experience. It wasn’t easy finding people that we could truly trust and work well with, but it makes those special people truly special. I will miss them.
We will leave Ethiopia with 9 pieces of luggage. How is that possible, wondered Suzanne, as so many people hauled suitcases full of stuff over here. Well, we ate the food and did a lot of crafts with the kids, and now we’re giving away a lot and going back to basics again.
Living in Ethiopia as a family made the experience completely different from other VSO volunteers. Merlijn was 2,5 years and Elin was 9 months when they moved here. Now they are 4 and 2,5. Elin spent more of her life here than in The Netherlands. We are trying to prepare her that there is no injera in Europe, nor in Zimbabwe. She learned to walk and talk here. She doesn’t remember the tidiness of European streets filled with ‘ferengi’. Merlijn’s world is quite big for a typical 4-year old. He pretends to be Vincent from Germany who only speaks English, he wants to be a pilot and fly to Russia, New Zealand, Zimbabwe and France. Sara is now 1 year and 7 months. Her first word was “kaas” (cheese) and she now says “awo” (yes in Amharic). I hope that will be part of her future, a mixture of Ethiopian and Dutch heritage.
Two nights’ sleep remaining…
Our fourth baby was the Maternity Waiting Home project. It was inaugurated this morning. Also Ethiopian style, with the smell of coffee beans roasting on a fire, starting over an hour late, the camera crew arriving an hour after that, and wonderful Ethiopian thank you speeches, gifts and certificates. Now it is time to let it go and move on. It is up to the people here to start its promotion in the community, where 85% of women still deliver at home. We’ve seen that if Ethiopians are motivated, they can move mountains. The religious leaders, Major of Butajira and the Head of the Zonal Health Bureau all expressed their support today, so our fingers are crossed for success.
I’m happy to be going to Europe for a while but it’s starting to creep up on me that we are really almost leaving. I’m looking forward to coming back one day!
Amasegenallehu Butajira Hospital, VSO, and most of all our Habesha and Ferengi friends in Butajira and Attat!









Monday, March 23, 2015

Nieuw avontuur: Zimbabwe

-->
We zijn allemaal 1 jaar en 8 maanden ouder en hopelijk wat wijzer dan toen Floris en ik met 2 kinderen aan dit avontuur begonnen. We hebben ons gesetteld in een andere cultuur, een project opgetuigd, adviseurs betrokken, fondsen geworven, ruzie gemaakt met het management, een onderzoek onder 1375 vrouwen gedaan, de bouw van het wachthuis gestart, een prachtig meisje geadopteerd en Floris heeft veel gezondheidswerkers getraind, baby’s geboren laten worden en oudere vrouwen met baarmoederverzakkingen geopereerd.
En wat levert het nu op? Vooral veel levenservaring, een gezellig druk gezin, en bijzondere momenten met bijzondere mensen. En een blijvende, maar meer realistische hoop dat het op termijn een stukje beter gaat met (moeders en pasgeborenen in) Ethiopie. Er zijn dagen dat die hoop wordt beantwoord, door veelbelovende Ethiopiers die ervoor gaan. Maar er zijn ook dagen dat ik me realiseer dat het boek De Crisiscaravaan alleen geschreven kon worden door vele “mislukte” projecten; er is maar zoveel wat een buitenlander kan doen hier. Waarop ik weer denk aan de mooie woorden van iemand die me dierbaar is: er moet door veel mensen geploegd worden voordat je kunt zaaien en oogsten.
De bouw van het wachthuis voor zwangere vrouwen is bijna, maar nog steeds niet af. In het contract staat dat het 60 dagen zou duren, we zitten nu op 240 dagen. Waarschijnlijk hebben we over enkele weken de inauguratie. Tot slot zijn we bezig met een rapport over het onderzoek en een protocol voor het runnen van het wachthuis.
Waarom deze overdenkingen? Omdat we weggaan uit Ethiopie en bij VSO. En al heel snel. Floris heeft een nieuwe baan als project manager moeder-kindzorg in Zimbabwe. Het land van Mugabe, de big five en een even schrikbarend hoge moedersterfte als in Ethiopie. Floris werkt nog tot eind maart in het ziekenhuis, ik tot eind april. Daarna ga ik een maandje schrijven aan mijn promotie onderzoek en zullen we enige tijd in Nederland zijn, alsvorens we afreizen naar het volgende avontuur. Een gemakkelijke keuze was het niet. We wilden zeker nog verder met dit werk. Na bijna 2 jaar vrijwillgerswerk is onze spaarrekening aardig geslonken dus een salaris was een vereiste.  Idealiter zouden we willen wonen in een plaats waar een leuke school is voor de kinderen, we wat leuke contacten op kunnen doen en af en toe lekker kunnen genieten in een leuk restaurantje. Het salaris is gelukt, maar we komen erg remote te zitten. Desondanks gaan we ervoor en zullen we zien wat het ons oplevert. Ik ga in eerste instantie moederen en schrijven aan mijn onderzoek. Op termijn is het idee dat ik onderzoek ga doen voor de organisatie waar Floris voor gaat werken.
VSO is gelukkig bezig met opvolging, dat is belangrijk voor het project en voor de moeder-kindzorg inhet ziekenhuis. Wij proberen langzaam los te weken en te kijken wie zich opwerpt om meer verantwoordelijkheid te nemen. We hopen dat we de opening van het wachthuis nog mee zullen maken!
Een deel van mij wenst dat er eindelijk een keer rust ontstaat. Tegelijkertijd leef ik nu zoals ik lang voor ogen had, sinds dat jaar in Tanzania in 2002. De realiteit is ingewikkelder dan dat beeld in mijn hoofd. Maar ik heb wel het idee dat ik leef, dat het waardevol is voor de kinderen om dit mee te maken en ergens in hun hersenpan op te slaan, en dat Nederland altijd nog kan…
Tot slot een verzoek:
·       Wie weet / heeft een (vakantie)huis die wij kunnen huren in juni en (een deel van) juli?
·       Wie kent een pas afgestudeerde PABO’er / onderwijzer die voor een periode van 6 maanden in Zimbabwe wil lesgeven aan onze kinderen en mogelijk op een lokale school?