Monday, March 23, 2015

Nieuw avontuur: Zimbabwe

-->
We zijn allemaal 1 jaar en 8 maanden ouder en hopelijk wat wijzer dan toen Floris en ik met 2 kinderen aan dit avontuur begonnen. We hebben ons gesetteld in een andere cultuur, een project opgetuigd, adviseurs betrokken, fondsen geworven, ruzie gemaakt met het management, een onderzoek onder 1375 vrouwen gedaan, de bouw van het wachthuis gestart, een prachtig meisje geadopteerd en Floris heeft veel gezondheidswerkers getraind, baby’s geboren laten worden en oudere vrouwen met baarmoederverzakkingen geopereerd.
En wat levert het nu op? Vooral veel levenservaring, een gezellig druk gezin, en bijzondere momenten met bijzondere mensen. En een blijvende, maar meer realistische hoop dat het op termijn een stukje beter gaat met (moeders en pasgeborenen in) Ethiopie. Er zijn dagen dat die hoop wordt beantwoord, door veelbelovende Ethiopiers die ervoor gaan. Maar er zijn ook dagen dat ik me realiseer dat het boek De Crisiscaravaan alleen geschreven kon worden door vele “mislukte” projecten; er is maar zoveel wat een buitenlander kan doen hier. Waarop ik weer denk aan de mooie woorden van iemand die me dierbaar is: er moet door veel mensen geploegd worden voordat je kunt zaaien en oogsten.
De bouw van het wachthuis voor zwangere vrouwen is bijna, maar nog steeds niet af. In het contract staat dat het 60 dagen zou duren, we zitten nu op 240 dagen. Waarschijnlijk hebben we over enkele weken de inauguratie. Tot slot zijn we bezig met een rapport over het onderzoek en een protocol voor het runnen van het wachthuis.
Waarom deze overdenkingen? Omdat we weggaan uit Ethiopie en bij VSO. En al heel snel. Floris heeft een nieuwe baan als project manager moeder-kindzorg in Zimbabwe. Het land van Mugabe, de big five en een even schrikbarend hoge moedersterfte als in Ethiopie. Floris werkt nog tot eind maart in het ziekenhuis, ik tot eind april. Daarna ga ik een maandje schrijven aan mijn promotie onderzoek en zullen we enige tijd in Nederland zijn, alsvorens we afreizen naar het volgende avontuur. Een gemakkelijke keuze was het niet. We wilden zeker nog verder met dit werk. Na bijna 2 jaar vrijwillgerswerk is onze spaarrekening aardig geslonken dus een salaris was een vereiste.  Idealiter zouden we willen wonen in een plaats waar een leuke school is voor de kinderen, we wat leuke contacten op kunnen doen en af en toe lekker kunnen genieten in een leuk restaurantje. Het salaris is gelukt, maar we komen erg remote te zitten. Desondanks gaan we ervoor en zullen we zien wat het ons oplevert. Ik ga in eerste instantie moederen en schrijven aan mijn onderzoek. Op termijn is het idee dat ik onderzoek ga doen voor de organisatie waar Floris voor gaat werken.
VSO is gelukkig bezig met opvolging, dat is belangrijk voor het project en voor de moeder-kindzorg inhet ziekenhuis. Wij proberen langzaam los te weken en te kijken wie zich opwerpt om meer verantwoordelijkheid te nemen. We hopen dat we de opening van het wachthuis nog mee zullen maken!
Een deel van mij wenst dat er eindelijk een keer rust ontstaat. Tegelijkertijd leef ik nu zoals ik lang voor ogen had, sinds dat jaar in Tanzania in 2002. De realiteit is ingewikkelder dan dat beeld in mijn hoofd. Maar ik heb wel het idee dat ik leef, dat het waardevol is voor de kinderen om dit mee te maken en ergens in hun hersenpan op te slaan, en dat Nederland altijd nog kan…
Tot slot een verzoek:
·       Wie weet / heeft een (vakantie)huis die wij kunnen huren in juni en (een deel van) juli?
·       Wie kent een pas afgestudeerde PABO’er / onderwijzer die voor een periode van 6 maanden in Zimbabwe wil lesgeven aan onze kinderen en mogelijk op een lokale school?