Monday, November 30, 2015

23 november 2015: Week 1 Zimbabwe


Ik type dit bericht bij kaarslicht. In die zin is er niks veranderd. Sinds eergisteren hebben we geen stroom en daardoor werkt de waterpomp niet meer. Wel hebben we hier allerlei back-ups die ik nog niet helemaal snap: accu’s, generator, watertanks. Waar zijn we? Sinds een week wonen we in Zimbabwe. Ik kan het nog nauwelijks bevatten. Ook de kinderen dwarrelen in hun hoofdjes tussen Nederland, EthiopiĆ« en Zimbabwe. Elin zegt al heel de week dat ze naar huis wil, zonder echt duidelijk te hebben waar dat is. Merlijn mist z’n vriendjes. Sara is nog ondeugender dan normaal. Toch gaat het gelukkig ook best goed met ze. Vandaag was Floris voor het eerst aan het werk en hadden wij eigenlijk een heel gewone dag, zoals we die ook in Ridderkerk konden hebben. We hebben boekjes gelezen, de trampoline in elkaar gezet en gepuzzeld. Alleen vandaag keken we uit op een prachtige rotspartij, zien we indrukwekkende insecten en missen we het Sinterklaasjournaal.

De reis ging relatief voorspoedig. De dame achter de balie wilde al onze 13 stuks bagage op exact 23 kg, dus hebben Floris en goede vriend Ralf een onsje erbij en eraf gehaald terwijl ik steeds onrustiger werd. Elke reis tot nu toe hebben we een ziek kind of een zieke Tienke, maar dit keer bleef het bij een kleine kotspartij van Sara in haar goot-slabbe. Hulde aan die goot en sorry voor de visualisatie. Merlijn was de hele reis verdrietig maar ging gelukkig stralen toen hij met Floris in de ‘jeep’ (Nissan) mocht rijden.

Na een paar dagen in de hoofdstad Harare te hebben doorgebracht zijn we op weg gegaan naar Silveira, op 5 uur rijden afstand. Wat een leegte. Ben je weleens door een klein, afgelegen Frans dorpje gereden en heb je toen weleens gedacht: je zou hier maar wonen, hoe doen mensen dat, is het wel mogelijk? Dat gevoel had ik keer tien onderweg naar Silveira. Ik werd er stil van. Een uur rijden door uitgestrekte Afrikaanse landschap was voor mij ook prima geweest. Het gaf me een wat claustrofobisch gevoel; als er wat is, hoe kom ik er dan weg? Maar nu ben ik er en zie ik dat ook hier leven is. Al is mijn wereld nog erg klein en beperkt het zich tot ons huis, de tuinman, onze Duitse achterbuurvrouw en de drie Zimbabwaanse nonnen die naast haar wonen.

Ons nieuwe huis is echt een juweeltje, helemaal vergeleken bij Ethiopiƫ. Om even een vergelijking te maken:
-       geen kakkerlakken – wel veel muggen en andere insecten maar gelukkig horren,
-       een keuken, badkamer, een wc binnen, een wasmachine, internet, warm water.
-       Ik kan m’n toiletartikelen op een kastje uitstallen, wat een heerlijkheid na 2 jaar.
-       Een grote tuin, met prachtig uitzicht, en inmiddels met speeltoestel en trampoline. Ook slangen en schorpioenen, slik, maar we hebben gelukkig antigif in de koelkast liggen en beten schijnen zeldzaam te zijn.
-       (Vooralsnog) geen kinderen aan de poort of starende mensen.

PS. Inmiddels zijn we al een week verder en heb ik dit bericht niet kunnen plaatsen op de blog vanwege internetproblemen. Hopelijk kan ik snel weer een bericht plaatsen en wie weet wat foto’s! Dan probeer ik ook te reageren op jullie mailtjes/berichtjes. xxx