Wednesday, December 9, 2015

Week 4 in Zimbabwe

Half zes, de zon begint onder te gaan en we komen weer tot leven. Van 38 graden zakt de temperatuur naar rond de 30 en er steekt een windje op. Iedereen snakt naar regen, maar het is vooralsnog bij twee buien gebleven. Na de eerste bui heeft iedereen gezaaid maar alles verdort nu onder de genadeloze zon.

In diezelfde hitte zat Sinterklaas afgelopen weekend heel relaxed te luisteren naar de liedjes van een twintigtal Nederlandse en Belgische kindjes bij de residentie van de ambassadeur in Harare. Met witte Pieten, ik ben voorstander! Het was een heerlijke dag, die we hebben afgesloten met een etentje in de tuin van een Italiaans restaurant. Merlijn, Bram (5) en Anna (7), en Sara en Elin waren heel de avond aan het spelen, waardoor wij konden kletsen met Willemijn en David, een Nederlands-Zwitsers stel wat op een uur rijden van ons vandaan woont en ook voor Sinterklaas naar de hoofdstad was gekomen.

Inmiddels zijn we aan de derde werkweek begonnen in Silveira. Sinds vorige week zijn de kinderen rustiger. Geweldig is het speeltoestel wat Floris heeft laten bouwen. Er zit een zandbak onder, en er zit ook nog eens zand rondom het hele toestel. Ze spelen er dagelijks in. En volgens tuinman Farai vinden slangen en schorpioenen het zand onaantrekkelijk dus dat is ook fijn. Het aantal insecten is enorm, en ze zijn allemaal best groot. Daar ben ik niet zo van, dus ik moet af en toe slikken. Merlijn heeft al een slang gezien! Hij was achter ons huis op de rotsen aan het klauteren toen hij riep dat ik moest komen. Nu doet hij dat wel 100x per dag, maar we hadden de kinderen geïnstrueerd dat ze ons of Farai moeten roepen als ze een groot/eng beest zien. Ik vroeg wat er was en hij zei: “volgens mij zie ik een slang”. Hij zat rustig door z’n knieën op de rots en de slang zat er heel rustig vlak onder. Gelukkig vertrok de slang in een andere richting dan wij en was die volgens dezelfde tuinman onschuldig.

Merlijn helpt Farai bijna dagelijks. Hij heeft al een paar keer gemetseld en hout gezaagd. Dit weekend wil hij met Merlijn gaan vissen. Het idee was ook om honing te leren maken maar helaas zijn de bijenkasten gestolen. Farai heeft navraag gedaan en er zijn drie mannen gesignaleerd die honing aan het verkopen waren, waarvan een een bekende dief. Het voelt een beetje Donald Duck-achtig, omdat iedereen iedereen kent en er weinig geheimen zijn. Qua veiligheid is er nooit wat gebeurd in al die jaren (de organisatie Solidarmed zit hier al 30 jaar) maar waarschijnlijk willen we wel een hond. Gaan we misschien toch weer een puppy nemen, dan kunnen we de hond tenminste een beetje trainen. En ook nog een kat tegen de slangen!


Verder zijn wij nog niet zo geïntegreerd in onze omgeving. We doen het rustig aan. Floris werkt veel thuis en probeert te midden van de kinderen en in de hitte een ritme te vinden. De focus ligt nu op het afronden van het financieel jaar en plannen maken voor het nieuwe jaar van het MAMA project van SolidarMed in de regio’s Bikita en Zaka.