Sunday, January 3, 2016

It’s a new dawn, it’s a new day!

03/01/2016 - Juf Zarah is gearriveerd! De afgelopen dagen hebben we het schooltje ingericht en morgen gaan we van start! We hebben er allemaal zin in. Voor mij betekent het dat ik mijn onderzoek weer ga oppakken. Na 7 maanden fulltime moederen ga ik de data van het onderzoek uit Ethiopië verder uitwerken. Waar ik altijd (over)scherp was in plannen en organiseren, zijn mijn hoofd en lijf nu veel meer in het nu en komt mijn natuurlijke warrigheid meer tot uiting. De focus lag vooral op de kinderen. Dat was goed en ik heb er als moeder veel van geleerd, maar nu is het ook tijd om mijn hersens weer lekker te gaan kraken.

 Floris en ik zijn nog aan het kijken waar we gaan werken. Floris moet voor z’n werk regelmatig op pad maar zit – ik vind het nog steeds niet te geloven – ook veel aan een bureau voor een computerscherm. Voor iedereen geeft het meer rust als we niet thuis werken. Solidarmed heeft een kantoortje op 20km rijden, in Nyika. Het is een soort cowboy town, met vooral heel veel ‘hardware stores’. Er is geen gezellig restaurantje om wat te eten of drinken, alleen maar bars waar er door mannen (veel) gedronken wordt. Het kantoortje heeft geen internet, maar ik mag er voorlopig ook werken. Een andere optie is misschien in het ziekenhuis.

Het zou natuurlijk ook leuk zijn om wat te integreren. In Ethiopië was ik door de VSO-baan een onderdeel van een organisatie; nu sta ik er vooralsnog buiten. We wonen hier ook meer afgelegen. En het wordt regelmatig duidelijk dat blank en zwart moeilijk integreren. Er is (hier) zoveel geschiedenis tussen blank en zwart, dat het beide partijen vaak niet lukt om daar los van te zijn. Vorige week gingen we wandelen met onze tuinman, onze kinderen, juf Zarah en onze Duitse achterbuurvrouw met haar bezoek. Een grote groep blanken dus. Omdat de kinderen niet de hele weg wilden/konden lopen, droeg ik Sara, Floris Merlijn en vroegen we Farai om Elin te dragen. Het leek gezien de goede verstandhouding een ‘gewone’ vraag, maar het lag toch anders. Hij deed het, maar was chagrijnig. Hij leek zich te schamen ten opzichte van de lokale mensen dat hij met zo’n grote groep blanken liep, en dan ook nog met een blank kind op z’n rug, terwijl vrouwen hier de kinderen dragen. In tegenstelling tot onze vriend in Ethiopië die het superleuk vond om met de rugdrager te lopen. Maar een vriend is toch ook weer anders dan een werknemer. Tja, wat er al niet schuilgaat onder zo’n ogenschijnlijk klein iets. Daartegenover staat dat we met Kerst bij hem en zijn familie zijn geweest in zijn hut en we zeer hartelijk en relaxed werden ontvangen. De kindjes speelden heerlijk met elkaar en renden in no time op blote voeten rondjes om de hut.

Internet is schilpadtraag dus hopelijk volgende keer foto’s, o.a. van onze eerste safari en natuurlijk het schooltje!

Ons postadres in Zimbabwe is:
Silveira Mission Hospital
Att. Dr. Floris Braat
P.O. Box 100 Nyika
Bikita District, Zimbabwe

* Bij een pakket: 'donation' of ‘consumables’ erop zetten, anders moet we belasting betalen. Het duurt 4-6 weken om aan te komen.
* Merlijn is 30 januari jarig dus wie weet komt een kaartje nog op tijd aan?!