Tuesday, February 23, 2016

Als een kubus in elkaar

Romantisch, dacht ik. Met onze voeten tegen elkaar in onze nieuwe tweedehands tent in Kyle National Park, Zimbabwe. Na onze eerste tweedehands tent hadden we gezworen voortaan een nieuwe te kopen; die bleek waterdoorlatend. Dit tweede exemplaar is een heuse safari tent. Metalen stokken, dik groen canvas, zwaarder dan een De Waard tent (http://www.canvasandtent.co.za/showProduct.aspx?prodID=5). Een beetje klein, dat wel, vandaar de voeten tegen elkaar. We hebben een middag moeten puzzelen om te bedenken hoe we er alle vijf in zouden passen. We waren toch weer vergeten hoe het zat, waardoor we de kinderen al slapende hebben verschoven als kubusvakjes. Als ik de muggen, m’n tintelende benen (omdat we te schuin lagen), de scherpe teennagels van Floris, en de kinderen die telkens naar me toe zakten (omdat we te schuin lagen) wegdenk, was het ook echt romantisch. Met z’n vijven als een kubus in elkaar in een tent in een nationaal park in Afrika, verlicht door de bijna volle maan. Out of Africa family style. Hier doen we het voor. Maar toch nog even over de muggen: die kwamen gewoon door het gaas heen. Onze safari tent blijkt mugdoorlatend te zijn.


Schoolvakantie

De kinderen hebben schoolvakantie, want juf Zarah is bungy jumpen bij Victoria Falls en op safari met Nederlandse vrienden. Ja, zo’n stoere juf hebben we! Vooral Elin kon een weekje vakantie goed gebruiken. De avond voorafgaand zei ze dat ze de volgende ochtend niet uit bed zou komen. Alle drie doen ze op hun eigen niveau mee op school, maar Elin en Sara pikken meer op dan we verwachtten. Zo telt Elin inmiddels tot 14 en begint ze letters te herkennen. Sara zingt luidkeels Hansje Pansje Kevertje en Opa Bakkerbaard. Gelukkig is Sara ook vaak buiten de klas te vinden. Zo gaat ze vaak plassen (ze draagt nog luiers) en komt dan niet meer terug, of helemaal doorweekt van het spelen bij het kraantje.

De vakantie hebben we opgeleukt door het aanschaffen van een bovengronds zwembad, min of meer gesmokkeld uit Zuid-Afrika. 4x2x1 meter groot, inclusief pomp. Dat laatste is essentieel gezien de droogte waar Zimbabwe mee kampt.

Onze onderbuurvrouw, ter kennismaking

Onze “onderbuurvrouw’ heet Mrs. Chipo. Ze woont onderaan een grote rotspartij, op zo’n 5 a 10 minuten lopen. Laatst zijn we met de kinderen kleien potten gaan maken bij haar. Dat deed ze heel leuk. Een vrouw met veel haren uit haar kin en een oude doek om haar hoofd. Aan haar gezicht zie je dat ze doorleeft is. Dat haar leven niet gemakkelijk is. Ze heeft 6 kinderen en een alcoholische man. Een ronde hut. Een paar planken gemaakt van klei. Een vuur in het midden. Een mat om op te zitten, maar ook om op te slapen. Veel tassen opgestapeld in een hoek, waar ze foto’s uit tevoorschijn tovert van voorgaande blanke dokters en hun gezin. Er ligt veel rotzooi rondom haar huis. Ze schrijft ons vaak brieven, in goed Engels, die haar kinderen komen brengen. De brieven gaan voornamelijk over geld. Dat heeft ze niet. We kopen af en toe klei potten van haar, die niet geweldig zijn. En dan hopen we dat haar man het geld niet opdrinkt.



Tuesday, February 2, 2016

Vijf worden in Zimbabwe & Het Kippenhok

Vijf worden in Zimbabwe

Afgelopen weekend is Merlijn vijf jaar geworden. Zoekende op internet op ‘vijf jaar’, ‘kinderfeestje’ en ‘jongen’, beland ik al snel in feestjes met thema’s, speurtochten, taarten en oudhollandse spelletjes. Best lastig als de kindjes die Merlijn kent geen benul hebben van piraten of ridders, geen Engels spreken en er geen bakker in de buurt is of marsepein in de winkel. Het resultaat: ik begin op te zien tegen een feestje van een vijfjarige. Dus moet ik mezelf weer even in het hier en nu plaatsen. In Zimbabwe. Zonder bakker. Zonder Hema. Dat lukt met behulp van Floris, en Willemijn die met het idee komt om naar een ‘farmhouse’ in Chimanimani (http://www.chimanifarmhouse.com) te gaan. Dat ligt in de bergen, richting Mozambique. Het resultaat is een geweldige verjaardag.

Het is drie uur rijden ernaartoe, en langzaamaan komen we in een groenere omgeving. Eerst langs de baobab bomen en dan de bergen in. Het voelt net als de ‘Montagne Noir’ in Zuid-Frankrijk, op de immense bananenplantage na die we eerst passeren. Het farmhouse is een oud koloniaal huis met veel (hippie) geschiedenis. Het is nu eigendom van een blanke Zimbabwaanse, die er dieren houdt: paarden, ezels, koeien, schapen, ganzen, varkens en katten. Merlijn z’n verjaardag begint met het melken van de koeien gevolgd door cadeautjes en ontbijt. Vervolgens gaan Merlijn, Anna en Bram een rondje op de paarden. Daarna nog meer cadeautjes en zelfgebakken taart (met dank aan juf Zarah!). Als dat nog niet genoeg is gaan we daarna zwemmen bij een waterval (Tessa Pool). We eindigen de dag bij een nabij gelegen restaurantje met curry bij kaarslicht (er is het hele weekend geen stroom). Met z’n nieuwe hoofdlamp rent Merlijn samen met de anderen eindeloos van de heuvel. Als hij in bed ligt, vraagt hij of hij morgen weer jarig mag zijn.


Het kippenhok

Merlijn, Elin en Sara gaan nu een maand naar onze eigen school. Bij juf Zarah. Op vrijdag komen Anna en Bram de ene week hier, en gaan we de andere week naar hen toe. Hier hebben we een echt schooltje, daar hebben we een 25m zwembad. Na een maand te hebben gezweet op de Noordpool onder het mom van het thema Winter, beginnen ze nu met het thema Vriendschap. Afgelopen vrijdag is de school officieel geopend, middels het doorknippen van 5 lintjes. De school heet het Kippenhok, vernoemd naar z’n voorlaatste bestemming. Ze hebben het geweldig naar hun zin en we zijn juf Zarah heel dankbaar voor haar inzet. Zonder haar hadden we de boel niet zo goed draaiende gehad na zo’n twee en halve maand in Zimbabwe te zijn.

Maandag is Zarah naar de lokale school geweest om te kijken hoe het daar is, en hoe we Merlijn kunnen laten integreren. Zarah was positief. Het niveau is laag vergeleken bij de Nederlandse kleuterklassen, en je kunt het niet vergeleken met een Nederlandse school, maar er wordt veel gezongen en de sfeer was goed. Stap voor stap. Het belangrijkste vinden we dat de kinderen lekker in hun vel zitten. Ze spelen een keer per week met de dochters (Amanda, 2 en Yaya, 5) en een neefje van Farai (Tendai, 7), en elke dag met Tawonga (3), het zoontje van Teclar die meekomt als zij bij ons komt werken.

Foto's

Het lukt helaas niet om foto’s te plaatsen. Het internet is te traag en het plaatsen verbruikt veel data. We zijn nu telkens halverwege de maand door ons tegoed heen zijn, terwijl we naar ons idee geen gekke dingen doen.


Boekentip van de maand

“We need new names”, NoViolet Bulawayo. Misschien leuk voor je boekenclub mam?