Wednesday, June 8, 2016

(N)iets noemenswaardigs te melden

… En zo gingen er maanden voorbij zonder dat er iets noemenswaardigs te melden viel…

Tot ongeveer een maand geleden was ons leventje best rustig. We hadden een lekker ritme gevonden en het voelde meer als wonen en minder als avontuur of overleven. Toch is (ons) leven in Afrika altijd wat onrustig.

Eerst het rustige deel:

De kinderen gaan elke dag naar ons eigen schooltje Het Kippenhok. We zijn blij om te kunnen melden dat we een opvolgster hebben gevonden voor juf Zarah. Haar naam is Christina en het is de bedoeling dat ze Zarah opvolgt in september, na ongeveer een maand “grote vakantie”. Zo heb ik de ruimte om 20-24 uur per week te werken aan mijn onderzoek. Tijdens mijn bezoek aan Groningen in maart heb ik samen met mijn begeleider de knoop doorgehakt om een PhD traject te gaan doen en sinds 1 juni ben ik daar officieel mee gestart. Wie had dat ooit gedacht?! Ik hoop binnenkort mijn eerste manuscript ter publicatie aan te bieden.

Floris is druk bezig om vorm te geven aan zijn baan. Vanaf de zijlijn is het leuk om te zien hoe hij een weg vindt als projectmanager. Hij bouwt een mooi project op met als doel om de moeder & kindzorg te verbeteren in 2 regio’s: Bikita (wij wonen in dit district) en Zaga. Daar zijn 6 ziekenhuizen en 42 health centers, dus hij maakt veel kilometers. Een aantal projecten die hij opzet samen met de lokale instanties zijn: a) opknappen van de health centers, b) opstarten van foetale monitoring bij de health centers, c) trainen van verloskundigen op het gebied van echo’s en monitoring, c) “supportive supervision” aan health centers en ziekenhuizen. Het komt erop neer dat de Zimbabwaanse overheid een degelijk plan heeft om goede zorg te bieden maar te weinig geld heeft om alles uit te voeren. Solidarmed financiert en begeleidt een deel van de geplande activiteiten.

Dan het onrustige deel:

Dit jaar is bijzonder moeilijk voor de mensen hier. De regen kwam later en in mindere hoeveelheden dan normaal. De oogsten zijn mislukt doordat iedereen plant als de eerste regens vallen. Daarna viel er maanden niks meer. Een deel van de bevolking krijgt nu voedselhulp. Toen we na de meivakantie terugkwamen uit Zuid-Afrika konden we niet meer pinnen. Er is een geldtekort in Zimbabwe, wat sinds 2009 de Amerikaanse dollar gebruikt. Het heeft verschillende redenen te hebben maar de voornaamste zijn dat er meer wordt geĆÆmporteerd dan geĆ«xporteerd en dat de mensen geen vertrouwen hebben in het bankwezen. Zie http://www.bbc.com/news/world-africa-36210680 voor meer achtergrond. Gelukkig kunnen we pinnen in de supermarkt, maar men vreest dat die leegraken.

Verder is er wat onrust in ons ritme doordat Merlijn begonnen is op de lokale school. De kinderen van onze tuinman spelen een keer per week hier en met Bram en Anna hebben ze elke vrijdag school, maar we hopen dat hij meer vriendjes kan maken op de lokale school. Hij gaat er ’s ochtends samen met juf Zarah naar toe en we hopen dat hij langzaam gaat wennen. De sfeer is er best ok, maar het is wel heel anders dan wij gewend zijn. Voor Merlijn is het lastig dat de kindjes geen Engels spreken, maar hopelijk leert hij wat Shona.

Tot slot...

Vorig weekend droomde ik dat ik bij ons in de “township” (een rijtje huizen met wat winkeltjes) kwam en dat er om de hoek een Hema zat, waar ik een goede vriendin tegenkwam. Vervolgens kwam ik buiten en bleken er opeens een internationale kleuterschool te zitten. :-)) Dat vat in een notendop samen wat ik mis in Silveira!