Tuesday, February 14, 2017

Mwanga nani

Mwanga nani. Good morning. Mamuka sei? Did you wake up fine? Tamuka, mamukavo? I woke up fine if you woke up fine. Tijd voor een update. We leven ons leven hier in Silveira, Zimbabwe. Sinds het vertrek van onze Nederlands-Zwitserse vrienden Willemijn en David en hun twee kinderen Bram en Anna, zijn we meer aangewezen op onszelf. Het was heel fijn om op een uur rijden afstand goed contact te hebben, en de gezamenlijke school op vrijdag en de vriendschap tussen de kinderen waren elke week een feest. Door hun vertrek richten we onze blik meer lokaal, maar ook meer op Harare, de hoofdstad op vier-vijf uur rijden afstand. Zo zijn we voor Merlijn’s 6e verjaardag naar Harare gereden, door de stromende regen, de gaten in het wegdek die soms lijken op kraters ontwijkend. Met vijf kindjes van de Nederlandse Ha-Rare School en hun moeders Carola en Noor zijn we naar een heuse binnenspeeltuin geweest. Waar we in Nederland eerder een speurtocht in het bos zouden doen, lokt nu het stadse leven en de mogelijkheden die daarbij horen. Merlijn wilde eigenlijk schaatsen op de binnen schaatsbaan – het is echt waar, dat kan in Harare – maar gezien het gebrek alom aan ervaring, zijn we voor “Tamba Tamba” speeltuin gegaan. Het was ronduit geweldig, we hebben allemaal genoten. De daaropvolgende week lag iedereen er een beetje vanaf van vermoeidheid, maar goed, dat is de prijs van ruraal Afrikaans leven. Lokaal merk ik dat we wat meer ingeburgerd raken. Floris is momenteel bezig om alle health centers te bezoeken om trainingen te geven over foetale hartslag monitoring. Hij ziet daardoor veel mooie maar ook ellendige dingen. Met de regen is de malaria gekomen. Vorige week heeft Floris een dame meegenomen naar het ziekenhuis vanuit de health center, omdat er daar geen medicijnen meer voorradig waren voor haar behandeling. Omdat de familie geen geld had, konden ze eigenlijk nergens heen, en Floris kon het niet over z’n hart verkrijgen om een moeder van drie jonge kinderen zo achter te laten. Inmiddels knapt ze op, na 2 zakken bloed, die 120$ per stuk bleken te kosten. Daardoor worden we zelf ook met onze neus op de feiten gedrukt dat zorg onbereikbaar is voor de meeste mensen. De barrières waar ik over schrijf in mijn proefschrift voor het gebruik van een Maternity Waiting Home (MWH) zoals we die zijn gestart in Ethiopië, zijn ook hier dagelijks aan de orde. Door de falende overheid gaat het hier van kwaad tot erger. Het merendeel van de vrouwen beviel in een health center of ziekenhuis, maar die aantallen nemen drastisch af door de “user fees” van $50 om in het MWH te verblijven. Ik werk vanuit een kantoortje in het ziekenhuis aan mijn proefschrift. Inhoudelijk vind ik het super interessant en voel ik me bevoorrecht dat ik dit mag doen, maar af en toe is het taai en saai. Ik mis de dynamiek van project coördinatie of het doen van veldonderzoek, en hoop op termijn die actie weer te integreren in mijn werk. Voor nu is het goed zo. Ik ben minder streng voor mezelf geworden door te werken zolang het gaat, en vanaf 15 uur en op woensdagmiddag ben ik met de kinderen. Na maanden geen televisie gehad te hebben keken we eergisteren voor het eerst naar De Wereld Draait Door (blijft bizar vanuit Zimbabwe) en dan verstaan we sommige mensen gewoon niet omdat ze zo snel praten. Dan merk ik hoe prettig ik het vind om niet dat gehaaste leven te leiden met drie kleine kinderen, met halen-brengen, etc. Vanmiddag gaan we de kleiwerkjes schilderen die de kinderen hebben gemaakt voor Juf Romy uit Ridderkerk, die ons al meerdere malen heeft verrast met pakketten voor de kinderen met knutselmaterialen, boekjes, etc. De kinderen zijn met juf Christina en onze buurvrouw Ms. Chipo klei gaan halen bij de rivier. Na het kleien en drogen heeft Ms. Chipo de creaties gebakken in een kuilvuur, en nu gaan we ze beschilderen. Van dat soort momenten kan ik enorm genieten en ben ik blij dat onze kinderen (en ik) die meekrijgen. Lieve groet, Tienke PS. We hebben een opvolgster gevonden voor juf Christina. Vanaf eind maart tot begin augustus komt Nicole naar Het Kippenhok. Het zal jammer zijn om Christina gedag te moeten zeggen, maar we zijn blij dat Nicole deze kant op komt!

No comments:

Post a Comment